ცხოვრება მომაკვდავთან

როცა შენს გვერდით ადამიანი კვდება. არესბობს ორი ვარიანტი _ თანამონაწილეობა და დისტანცირება. მეორე უფრო ადვილია. პირველი _ უფრო ჰუმანური, მაგრამ ძალიან ძნელი. ფაქტიურად შენც კვდები მასთან ერთად. თან იმის ტანჯვას ბოლო აქვს _ ის რეალურად კვდება. შენსას _ არა, იმის სიკვდილის მერეც იგივე განცდებში ხარ.

თუმცა არის ბონუსი _ რაც არ გვკლავს, გვაბრძენებს. ყველაფერი რომ ჩათავდება (თუ ცოცხალი გადარჩი) სიკვდილგამოვლილი ხდები. ანუ საკუთარი სიკვდილის არ გეშინია.

და მაინც მენანება საკუთარი თავი, ცხოვრება, დრო, ენერგია ამ კოშმარისთვის. დისტანცირება ბევრად იოლია.