სიცოცხლე იძულებით
ფული, რომელიც საჭირო არაა
მინდა ვიყო საჭირო
სიკვდილი აუცილებელია
რატომ უნდა ვიმუშავო?
Just money issue?
უმცროსი ძმის კომპლექსი
ნევროზი
Allow Larry be Larry
ზრდილობიანობის ნაკლი
ოცნების გარეშე
როგორ მოვკვდები მე
როგორ მოკვდება დედაჩემი
ანუ უნდა რომ იცოდეს რომ იმ ბოლო მომენტში, ძაან ცუდად რომ იქნება და ძაან შეეშინდება, ვინმე იქნება, ვინც ჩაიხუტებს, მოეფერება, დააწყნარებს და ისე გაუშვებს საიქიოს.
უნდა დავიმახსოვრო.
საგადასახადო
ვიწყებ თავის დაფასებას
ჩაციკლვა
ბრძოლა შვილთან
არ აიღო, ჩემი სათამაშოა!
ანუ რად გინდა ბავშვი?
წურბელობა
ცხოვრება მომაკვდავთან
not a good girl
რად გინდა სიცოცხლე?
რა არ იყიდება?
Чтиво
არ მინდა გარნირი!
Artifical Intelligence
მატრიცა
ისევ ლიტერატურა
რატომ მაწყნარებს ლაგება
მარტოობა აბოროტებს
წამო, წამო, კიდევ ცოტა...
უგემურ საჭმელს ვერ შეჭამ
ზღაპრები
ფანტასტიკა
დეტექტივი თუ ქრონიკა?
ისევ ლიტერატურა
ამპარტავანი მათხოვრის სინდრომი
ქალური ბედნიერება
კულტურა
რა საჭიროა მხატვრული ლიტერატურა?
დიანეტიკა
ბრძოლა დამარცხებისთვის
მენეჯერობა ნიჭია
Alert mode
მოხუცობის მთავარი უპირატესობა
დიდი შვილები
შეაწუხო თუ არ შეაწუხო?
მე შენ არ გიყვარვარ!
სიყვარული თუ გამოყენება
ის ცუდია იმიტომ რომ... მე მას ცუდად მოვექეცი
ქვეცნობიერების ენა
რა ვუყოთ პატარა იდიოტს
ქვეცნობიერება იდიოტია
"ნახეთ, როგორ მჩაგრავენ!"
Трудоголик-ობა ცუდია
დისტანცირება
ექსპერტობა იძულებით
რეალობა და ილუზია
как отличить желаемое от действительного?
the man of your destiny
სკუკა მკლავს, სკუკა მაგიჟებს...
Что такое хорошо, что такое плохо
ზღაპარი 1
no - promo actions!
გმირები საზღაპროდ
რობოტების ევოლუცია
უმისამართო სარკაზმის აზრი
ცხოვრების ინსტრუქცია
სარეცხ მანქანას სანამ იხმარ, ინსტრუქციას ხომ კითხულობ?
ხოდა სადაა ცხოვრების ინსტრუქცია?
ორი ცხოვრება მაინც უნდა გქონდეს ადამიანს _ ერთხელ გაერკვე რაა ცხოვრება და მეორეჯერ _ იცხოვრო. აბა ასე რა გამოვიდა? მთელი ცხოვრება ცდილობ გაერკვე რა ხდება და ბოლოს კვდები. რა აზრი აქვს ახლა ამას?
დიდობა
”24 საათში” კარგი სტატია იყო გია ნოდიასი - პლურალიზმის შიშზე. მთავარი იდეა იყო, რომ ”ერის გახლეჩვა” ნორმაა და არა კატასტროფაო. მთავარია ამ ნახლეჩებმა ერთმანეთის ატანა ისწავლონო.
მარა მე მომეწონა ის, რაზეც ადრეც ბევრი მიფიქრია _ რა ძნელია მშვიდად აიტანო ის, რომ ვიღაცას ვერ იტან და ვიღაცა ვერ გიტანს. რომ არ ცდილობდე იყო ”კარგი ბიჭი” ან ”კარგი გოგო”. ანუ _ გამოხვიდე ბავშვობიდან.
შესაბამისად ერი უნდა გამოვიდეს ჯოგურობიდან. ადამიანს რომ არ გეშინოდეს დარჩე მარტო (გქონდეს განსხვავებული აზრი) და არ ჩაგრავდე ვიღაცას მარტო იმიტომ, რომ მარტოა.
ანუ ზრდასრულები უნდა გავხდეთ. სასურველია მთელი ერი.
რა სარგებლობა მოაქვს დეტექტივს?
ჯერ ერთი, დროის გაყვანის (ანუ ტექსტის გაკილომეტრების) ტაქტიკა, მკითხველის გართობის სტილი. მერე _ რამოდენიმე საინტერესო მომენტი, რომელიც ჩაგაფიქრებს. მაგალითად, ერთში ვიღაცამ მოკლა მილიონერის ცოლი და ცდილობდა თვითონ ამ მილიონერის მოკვლას და ყველას ეგონა, რომ მიზეზი ფული იყო, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ამას მისი ქალიშვილი აკეთებდა, მარტივი ეჭვიანობის ნიადაგზე. იქ ტექსტში ბევრი მიზეზებია, რომ ეს გოგო დედამისმა დაქოქა, რომ გარეკა (მისი დღიურები ნახეს ბოლოს, სადაც აღწერდა, როგორ ზრუნავს მასზე მამა, როგორ ყიდულობს კვირაში სამჯერ მისთვის ტანსაცმელს, როგორ ერთად სეირნობენ და ა.შ _ ამ დროს ამ ტანსაცმელს თვითონ ყიდულობდა და მამამისს საერთოდ ვერ ხედავდა) , მაგრამ მაინც რაღაც საფიქრალ მასალას გაძლევს _ რამდენად შესაძლებელია ასეთი რამ, შეიძლება თუ არა ადამიანი ასე ერეკებოდეს და გარეგნულად სრულიად არ ეტყობოდეს _ ნუ, ეგეთები. მეორე დღეს გაზონების კრეჭისას საფიქრალი და საკუთარ თავთან სამსჯელო ნეიტრალური მასალა გაქვს.
რატომ ვერ ვიტან ბურჯანაძეს
მერე დავფიქრდი _ რატო? უმეტესი პოლიტიკოსი ან მეცოდება ან ფეხზე მკიდია. ეს რატო მაღიზიანებს? მივხვდი :) _ ხა–ხა! იმიტომ რომ ჩემს ტექნიკას ფლობს _ თავდაჯერებული მენტორული საუბარი თემაზე, რომლის აზრზე ძლივს ხარ. ძირს ბურჯო! ნუ იკავებ ჩემს ნიშას!
ნეტავი ბურჯიკოც მშვილდოსანია?
პოლიტიკა: საუბრის ფორმატი
კითხვები უნდა შეგროვდეს წინასწარ, ინტერნეტით. მაგ: "რა გინდათ კითხოთ გიგი უგულავას". კითხვები გაეგზავნოს ამ უგულავას და ეთხოვოს, მოვიდეს დეტალური ამომწურავი პასუხებით. ან გამოგზავნოს ვინმე. თუ გადაცემის მერე კითხვა გამეორდა, ან დაკონკრეტდა, ან მოვიდა კომენტარები იმის შესახებ, რომ ეს სიცრუეა _ კვლავ გაეგზავნოს და მოეთხოვოს განმარტება. და ასე უსასრულოდ, სანამ საკითხი მართლა არ გაირკვევა.
სასურველია გადაცემა მიყავდეს გონებაგახსნილ ჟურნალისტს, რომელიც ორივე მხარეს დაეხმარება ურთიერთგაგებაში, კითხვებს უკეთ ჩამოაყალიბებს და რესპოდენტს არ მისცემს დემაგოგიური ბოდიალის საშუალებას. თუმცა არსებული ხეკაკუნა ჟურნალისტების პირობებშიც, ბევრი იტერაციის შემდეგ, საბოლოო ჯამში ურთიერთგაგება მოხდება. თუმცა კონფლიქტი და დაძაბულობა მეტი იქნება ალბათ.
კარგი იქნება, ცალკე შეგროვდეს კომენტარები წამყვანი ჟურნალისტის მიმართ. და თუ ბევრი იქნა მოთხოვნა მის გამოცვლაზე, გამოიცვალოს. ან უკეთესია რამოდენიმე სხვადასხვა ჟურნალისტს მიჰყავდეს გადაცემა, და თემები ერთიი "ხელიდან" მეორეში გადადიოდეს: ანუ ერთმა ვერ ამოწურა, კითხვები ისევ მოდის _ გადაეცეს მეორეს. საუბრის სტილი, მიდგომა, აზროვნება, ქვეცნობიერი განწყობა სხვადასხვა აქვთ ჟურნალისტებს და საკითხსაც ოდნავ მაინც სხვადასხვანაირად გააშუქებენ, კითხვებს სხვადასხვანაირად დასვამენ და ა.შ., ასე რომ მსმენელი მეტს გაიგებს ჯამში.
მთავარია: ხელისუფლებას არ ჰქონდეს მოწვევის იგნორირების უფლება! და იქედანაც იყოს იმის გაგება, რომ სანამ ყველა კითხვაზე პასუხი არ გაიცემა, სანამ ყველა შეცდომის გულახდილად აღიარება და მიზეზების გარჩევა არ მოხდება, საზოგადოებისგან ნდობა არ აღდგება. დუმილი და იგნორირება არ არისგამოსავალი.
საზოგადოებას საბოლოო ჯამში სჭირდება ხელისუფლების მხრიდან იმის გარანტია, რომ შეცდომები აღარ გამეორდება. ასეთი გარანტიისთვის ითხოვენ პრეზიდენტის შეცვლას. ჩვენ ვთავაზობთ გარანტიის მეორე გზას _ შეცდომების აღიარება, მიზეზების დეტალური გარჩევა, იმის ახსნა/დემონსტრირება, თუ რა გაკეთდა ამ მიზეზების აღმოსაფხვრელად და რატომ აღარ გამეორდება ის შეცდომა.
მოკლედ, ეს უნდა იყოს კეთილგანწყობილი, მაგრამ გულახდილი საუბრები ჩინოვნიკებთან. ერთის მხრივ დემაგოგიური სადღეგრძელოების და მეორეს მხრივ აგრესიის და თავდასხმების გარეშე. ხალხის მხრიდან ინტერნეტით მოსულ თავდასხმებს ჟურნალისტი "გაცხრილავს" და 'გააკონსტრუქციულებს". მთავარია, ხელისუფლების მხრიდან არ იყოს ტუტუცური და თავხედური გამოსვლები ბოკერია–ნადირაძის სტილში. არ უნდა დაეზაროთ და ყოველი სტუმარი ჩინოვნიკი სპეციალურად უნდა გააფრთხილონ _ საზოგადოების შეურაცყოფაზე და გაღიზიანებაზე თავი შეიკავოს. ამასთან ერთად სტუდიაში მჯდომი ჟურნალისტიც სულ უნდა მობილიზებული იყოს, რომ არ მისცეს სტუმარს აგრესიული გამოხტომების უფლება.
პოლიტიკა: სად არის გამოსავალი?
და მე მგონი ეს არის დღევანდელი კრიზისის/პროტესტის მთავარი მიზეზი: გაუთავებელი მოტყუება, ან უბრალოდ მმართველი წრის ცუდი კომუნიკაცია საზოგადოებასთან, რომელსაც მისი მოტყუების შთაბეჭდილება ექმნება. რეფორმები მტკივნეულია. მაგრამ საუბრით, ახსნა–განმარტებით, მოსმენით, დასაბუთებული პასუხის გაცემით _ შეიძლებოდა ამ ტკივილის შერბილება. მაგრამ ხელისუფლებას არ აქვს ხალხის მოსმენის და პასუხის გაცემის სურვილი, უნარი, ეფექტური საშუალება/ტექნოლოგია. შედეგი _ სრული უნდობლობა.
მე მგონი ველოსიპედის გამოგონება არ არის საჭირო. საჭიროა ეფექტური ურთიერთობის დამყარება ხელისუფლების და ხალხს შორის: დეტალური ინფორმაციის მიწოდება საზოგადოებისთვის, უკუკავშირის მიღება (ყველასგან და არა რცეულებისგან), ყველა კითხვაზე ან კრიტიკაზე დეტალური, დასაბუთებული პასუხის გაცემა, კვლავ უკუკავშირის მირება და ა.შ. მადლობა ღმერთს, ეფექტური ტექნიკური საშუალება გამოგონილია: რადიო/ტელევიზია ინფორმაციის გავრცელებისთვის და ინტერნეტი უკუკავშირისთვის. ორიენტაცია მშვიდ, დასაბუთებულ, დეტალურ საუბარზე და არა სკანდალურ შოუებზე _ იყოს მოსაწყენი, მთავარია არ იყოს დემაგოგიური, იყოს გასაგები. და არ იყოს ერთჯერადი _ ადამიანებს არ ჰქონდეთ იმის შეგრძნება, რომ ეხლა რაღაც ლამაზი სიტყვებით დააბოლეს და მორცა _ მეტი პასუხს ვეღარ მიიღებენ. რამდენჯერაც დაისმედა კითხვა, იმდენჯერ უნდა გაეცეს დეტალური, გულახდილი, ამომწურავი და გასაგები პასუხი. თუ ეს კონკრეტული თანამდებობის პირი ვერ ახერხებს ახსნას, სხვა უნდა გამოვიდეს და ა.შ.
საუბარი. საჯარო, ღია, გულახდილი საუბარი საზოგადოებასთან. არა მარტო ვიღაც ოდიოზურ ლიდერებთან (თუმცა მათთვის ხელის კვრა არასწორია _ ჩვეულებრივი მოქალაქეები არიან), არამედ ყველა მოქალაქესთან. თუნდაც ანონიმურთან. ინტერნეტის საშუალებით. აგრესიის, ცინიზმის და შეურაცხყოფის გარეშე.
მოკლედ, საჭიროა ტელე–რადიო გადაცემები და ბლოგი, სადაც კომენტარები ყოველგვარი ცენზურის გარეშე შეგროვდება. შეურაცხყოფაზე უბრალოდ პასუხს არ გასცემ და ეგაა. მოგროვილ კითხვებზე პასუხი სთხოვონ შემდეგ გადაცემის სტუმარს და ასე. გადავემების ტრანსკრიპტები აგრეთვე ბლოგზე დაიდოს _ ვინც ვერ უყურა, წაიკითხავს. რა უნდა ამას?
скука
მამაჩემს პანიკური შიში ჰქონდა მოწყენის. მე უნდა მაინტერესებდესო, უნდა ვერთობოდეო, სხვანაირად მოვკვდებიო.
როგორ ცხოვრობენ ხალხი, რომელსაც ყველაფერი მოსწყინდათ? ამკას რომ უმღეროდნენ:
სკუკა მკლავს, სკუკა მაგიჟებს,
მიკეტავს დიხანიასა
გადავბრუნდები პასტელში,
დავიწყებ მეჩტანიასა...
გაღიზიანება
ანუ გიჟი არ ვარ დედაჩემი რომ მომადგება და აგრესიულად რაღაცას რომ მიყვება და ჩემს რეაქციას რომ ელოდება _ რომ ვღიზიანდები და ვფიქრობ რომ ემოციის დახარჯვის ინსტრუმენტად მიყენებენ? "მაფხანენ" ასე ვთქვათ.
მარა როგორ უნდა დავიცვა თავი? ემოციებს ნუ მაფხან–თქო , გავაგებინე. კედელი არ ვარ, მტკივა. მარა "დუშეშჩიპატელნი" რაღაცეებს ნუ მიყვები და ჩემი ემოციებით ნუ იკვებები–თქო, როგორ გავაგებინო?
რამენაირად უნდა დავარწმუნო, რომ ჩემთვის არ შეიძლება ზედმეტი განცდები. რომ ინფაქტი მომივა ან რამე ეგეთი. რომ არ უნდა მანერვიულოს. იქნებ დამანებოს თავი.
ისევ "გამოყენების" პრობლემა
ჩემი აზრით მეგობრობა დიდი ვალდებულებაა. პირველ რიგში, სწორედ არ–გამოყენების, მისი ინტერესების ყოველთვის და ყველაფერში გათვალისწინების. არ შეიძლება მეგობრის კეთილგანწობა უპასუხისმგებლოდ გამოიყენო. რაც არ უნდა დახმარება გჭირდებოდეს მეგობრისგან, და რაც არ უნდა იოლი იყოს მისთვის ამ დახმარების გაწევა შენთვის, არ შეიძლება ეს მოითხოვო მისი ინტერესების, განწყობის და კიდე მილიონი დეტალის გათვალისწინების გარეშე, რომელიც შენ სწორედ იმიტომ იცი, რომ მეგობარი ხარ. ის იმიტომ არის შენთან გულახდილი და იმიტომ გენდობა, რომ იცის (მოელის), რომ შენ მას არ გამოიყენებ.
ხოდა იმის ხარჯზე, რომ გოგოები ხშირად ჩვენთან ვიკრიბებით ხოლმე და დედაჩემიც სულ გვეტენება ამ შეკრებებში და ესწრება ბევრ გულახდილ საუბარს (თუმცა ყველას არა _ ხანდახან ყელში ამოგვდის მისი დამსწრეობა და კაფეში მივდივართ, რაც სერიოზულად სწყინს), ილუზია ექმნება, რომ გოგოები მისი მეგობრებიც არიან. თუმცა ვერ ხვდება, რომ გოგოები მასთან "როლებს" თამაშობენ, მაიმუნობენ, სერიოზული საუბარი დედაჩემის თანდასწრებით არასოდეს მიდის. ანუ დედაჩემს ჩემი მეგობრები გაცილებით "იოლი" ადამიანები ჰგონია, ვიდრე ისინი სინამდვილეში არიან. ხოდა ვერ გრძნობს პასუხისმგებლობას როცა ცდილობს გამოიყენოს. 'ოხ, რა მოხდა მერე, არ ეწყინებათ კაცო..."
მოხდა. ეწყინებათ. და საყვედურს მე მეტყვიან, და არა დედაჩემს. ანუ დედაჩემის ყოველ მატრაკვეცულ უტაქტობაზე მე ვაგებ პასუხს. ამას რომ ვეუბნები, არ ჯერა, იგონებო.
უნდა შევწყვტოთ ჩემთან შეკრებები. მადლობა ღმერთს, უამრავი კაფეა გარშემო.
რა გვეშველებოდა გრიპი რომ არ ყოფილიყო
ინფანტილურობა
დისტანცირების, ურთიერთგანკითხვის, მარტოობის შიში.
მოდი ვიყოთ კარგები და ვეჭუკჭუკოთ ერთმანეთს.
და თვალბი დავხუჭოთ იმაზე, რომ საკუთარი სიზარმაცე და უდისციპლინობა გძირავს.
ერთად ვიზარმაცოთ და ვიმაიმუნოთ.
რა შეგრჩება ამ ცხოვრებიდან კარგი ურთიერთობების გარდა.
რა აზრი აქვს ჭიდაობას? რას მიაღწევ? რომ მტრად გამოგაცხადონ?
"დიდობა" ამის გადალახვაა.
დიდი ხარ, როცა არ გეშინია სხვის მიერ შენი ცუდი შეფასების. მათ შორის შენი შვილის მიერ. არ გჭირდება თავდაფუძნებისთვის მისი სიყვარული და მოწონება. გაქვს იმის უკანალი, რომ შენ თვითონ გადაწყვიტო, რა არის მისთვის უკეთესი.
გადალახო მარტოობის და პასუხისმგებლობის შიში.
სუპერ–ეგო
ცოცხალიც ხარ მისი სინდისი. მაგრამ ცოცხალთან პადხალიმაჟი მოსულა, задабривание. მკვდართან _ არა.
გამოდის, რაც უფრო დიდხანს ცხოვრობენ შენი მშობლები, მით უფრო თავისუფალი ხარ მათგან... ალბათ ამიტომ ვცდილობთ დიდხანს ვაცოცხლოთ...
ჩათვალეთ რომ მოვკვდი
უბრალოდ რომ გავქრე, უნდა მეძებონ. ამისგან ვანთავისუფლებ. ზრუნვა და დახმარება არ მჭირდება. უბრალოდ არ მაქვს სხვა სახლი. მაქვს, მაგრამ სოფელში. მაშინ სამსახურს თავი უნდა დავანებო. და დავანებო, რა? არაფერი არ მოხდება.
Надо уходить.
ტრაგედიის და ჩხუბების გარეშე. პროექტს ივნისში ვათავებ. ივლის–აგვისტოდან წავალ.
და მერე რომ ვინანო, რომ ბავშვი რთულ პერიოდში მივატოვე?
და მაინც ხომ ვერაფერს ცვლი.
როგორ გავიგო, ვჭირდები თუ ვუშლი? ვერავის კითხავ _ ვერ ენდობი პასუხს. არც არავინ იცის. ხოდა, როგორ უნდა გაიგო? იქნებ წასვლა მეზარება და მიზეზებს ვიგონებ?
თვითშეფასება
შვილების სიკარგე/სიცუდე ითვლება, რომ შენზეა დამოკიდებული. თუ შვილები კარგები გამოვიდნენ, კარგი დედა იყავი. თუ არა _ არა.
და რატომღაც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ "კარგი დედა" ვიყო.
ნუ არ ვარგიან შენი შვილები. მერე რა? ამ საზოგადოების აზრით არ ვარგიან. ნუ რა, მერე.
გადარჩენის საკითხი? ხო, ამ საზოგადოებაზე მორგებულებს, "კარგებს", გარადჩენის მეტი შანსი აქვთ.
ჭიპლარის გადაჭრა
და თუ ეს ადამიანი თვითონაა?
სანამ ბავშვია _ მაინც უნდა ჩაერიო და დაიცვა. ვალდებული ხარ. რაღაც მომენტიდან ხომ უნდა გადაწყვიტო, რომ მან უკეთ იცის. რომ შენი საქმე აღარ არის მისი დაცვა. რომ შენი ბრალი აღარ არის, რაც მოსდის.
როდის არის ეს დისტანცირების მომენტი?
როგორ გავიგო, ვჭირდები თუ უკვე ვუშლი? როდემდე გრძელდება აღზრდა?
მაღიზიანებს ის ვინც მომბეზრდა თუ მომბეზრდა ის ვინც მაღიზიანებს?
ანუ ჯერ გავღიზიანდი და მერე დავიღალე/მომბეზრდა თუ პირიქით?
განსხვავება კარგს და ცუდს შორის მოლოდინშია
სიურპრიზი გაგახარებს მხოლოდ მაშინ, თუ მართლა ის ნივთია/მოვლენაა, რაც გინდოდა (და არ ამბობდი). ყველა დანარჩენ შემთხვევაში სიურპრიზი უარყოფით ემოციას იწვევს.
ამიტომაა საჭირო "საზოგადოების მონაწილეობა გადაწყვეტილების მიღებაში" _ რომ გადაწყვეტილება თუ მისაღები არა, ქე–მაინც არასასიამოვნო სიურპრიზი არ იყოს.
ანუ მნიშვნელოვანია არა მარტო ის, რასაც აკეთებ, არამედ ის _ როგორ ამზადებ მიმღებს ამისთვის. ან უბრალოდ უნდა გააკეთო ის, რაც მას უნდა.
ყველანი ვიყენებთ ერთმანეთს
არა მარტო სამსახურში. დედაჩემი მიყენებს როცა მიყვება საკუთარ განცდებს და ჩემს განცდებს ელოდება. არ მინდა. არ მაინტერესებს. და ვბრაზდები.
არადა სიმბიოზი ხომ ურთიერთ–გამოყენებაა. წესით არ უნდა ბრაზდებოდე. მეც ხომ ვიყენებ მას.
ეტყობა მიმაჩნია, რომ მე იმდენად ვერ/არ ვიყენებ, როგორც მე მიყენებენ. საკუთარ თავზე ვბრაზდები საბოლოო ჯამში.
პარაზიტები
ყველას თავისი გადარჩენის ტაქტიკა აქვს. ერთნი ხდებიან სპეციალისტები, მეორენი _ ამ სპეციალისტებზე პარაზიტობას სწავლობენ. არიან ძალიან ნიჭიერი პარაზიტები, ძალიან მიზანდასახულებიც. სერიოზულ კარიერულ წინსვლასაც აღწევენ.
ცხოვრება ხომ ყველას უნდა...
თან ახლა, მაგათთან ბრძოლას ხომ არ მიეძღვნები...
მაგრამ მაგარი გამაბრაზებელია, როცა გიყენებენ.
ნეტავი როგორ უნდა ებრძოლო პარაზიტებს?
იქნებ საჭირნი არიან? როგორც ორგანიზმში _ თუ სრულებით გაიწმინდე პარაზიტებისგან, ალერგიები გეწყება. იქნებ ასევე, პარაზიტების გარეშე ორგანზაციაც დაავადდება? პროსტო კონცენტრაციას გააჩნია ალბათ.
ანუ, მნიშვნელოვანი პარამეტრი: ორგანიზაციაში პარაზიტების ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაცია.
როგორ ცხოვრობენ აფხაზები?
როგორ ძლებენ?
საინფორმაციო სივრცე
მაგრამ რაც კიდევ უფრო უკეთესია _ ინტერნეტმა მოსპო სამეცნიერო ირერარქიასთან ბრძოლის საჭიროება. ადრე როგორ იყო _ რაც არ უნდა კარგი იდეა გქონოდა, სადმე სამეცნიერო წრეში თუ ვინმეს ვერ დაარწმუნებდი და თავის "ფრთის ქვეშ" არ შეგიფარებდა, იდეა განწირული იყო. ხოდა თუ დიპლომი ან შესაბამისი ხარისხი არ გქონდა, ხომ საერთოდ _ არც მოგისმენდა არავინ.
ეხლა ინტერნეტი სულ სხვა შესაძლებლობებს გაძლევს: ნებისმიერ იდეას, რაიმე სახით, უბრალოდ აგდებ საინფორმაციო სივრცეში. იცი, რომ ადრე თუ გვიან ვინმეს თვალში მოხვდება, იქედან ტვინში შეაღწევს, მერე მეორეში, მერე მესამეში _ ნელ–ნელა გაიკვალავს გზას. გავა დრო და ხალხის რაღაც "კრიტიკული მასა" აღმოაჩენს, რომ მათთვის იდეა ახალი არ არის. ანუ არ არის "მთლად სიგიჟე" ან "მთლად მიუღებელი". გადაილახება სიახლით გამოწვეული შიში და ანტაგონიზმი. და ამავე დროს იდეის გადახარშვა/განვითარება გაგრძელდება ბევრ ტვინში. ანუ იდეა არ დაიკარგა, არამედ განვითარდა. მე მგონი ეს სერიოზული რევოლუციაა.
უჩინმაჩინი
ნეტა რა მინდა საბოლოოდ _ რომ ვჩანდე თუ რომ არ ვჩანდე?
ეტყობა ზოგადად დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ როგორი ვჩანვარ? აშკარად არ მკიდია. არადა გზა თავისუფლებისკენ დაკიდებაშია. ვცდილობ დავიკიდო. ამიტომ გამოვიყურები ისე, როგორც ამ საზოგადოებას არ მოსწონს. და ვიტან შენიშვნებს და მზერებს. ჯამში _ მამჩნევენ. არადა მინდა რომ არ შემამჩნიონ.
აშკარად რაღაცას არასწორად ვშვები. ან თავს ვიტყუებ...
რა კარგი იქნებოდა, გამჭირვალობა რომ შეიძლებოდეს...
რა მნიშვნელობა აქვს ავტორს?
კაცობრიობა ფაქტიურად კოლექტიური ტვინია. თან სულ უფრო და უფრო. ეხლა ეს ავტორები იდეებს და ინფორმაციებს უკვე ქუჩებში და კლუბებში კი არა, ინტერნეტში კრეფენ. ხოდა რას ნიშნავს ასეთ სიტუაციაში ავტორობა? მიღებული ინფორმაციის წრფივად დალაგების და გადმოცემის უნარი აქვს ტიპს. სულ ეგ არის.
რა საჭიროა რეალი?
დოდიც სულ იმას ამბობს, რომ ინტერნეტ–ურთიერთობა რეალის დამატებაა.
ძალიან მიკვირს. გაქვს საშუალება გახდე სხვა. სრულებით გაექცე შენი ჩვეული ცხოვრების კლიშეებს. რაღაზე უბრუნდები ისევ იმ საკუთარ ერთადერთ რეალობას?
ან რომ იწყებენ გარკვევას, ვინ ხარ სინამდვილეში, სად ცხოვრობ, რამდენი წლის ხარ ... რა საჭიროა? რა მნიშვნელობა აქვს?
არადა რო მეკითხებიან _ ვპასუხობ. ზღაპრებს ხომ არ შევთხზავ. ალბათ უნდა შევთხზა ერთი ზღაპარი და ყველას ის მოვუყვე.
რამე ისეთი, "ჩვენს შეხვედრებზე მოდიო" – რომ არ შემთავაზონ – ან ვცხოვრობ შორს, ან ავად ვარ და ვერ დავდივარ? უბრალოდ რომ ვუთხრა, პრინციპი მაქვს ეგეთი და არ ვამბობ, ვინ ვარ–თქო? უფრო დაინტიგდებიან და გარკვევას დაიწყებენ?
შაბათ–კვირა
მოკლედ დავრჩი. გამიმართლა _ ცუდი ამინდია.
ახლა მეორე დილემა: წავიდე სამსახურში და წინ წავიგდო საქმე თუ დავისვენო იმ იმედოთ რომ მერე უფრო პროდუქტიული ვიქნები?
არ წავედი სამსახურში. სახლი დავალაგე სამაგიეროდ _ ერთი კვირაა ვუყურებ ჭუჭყიან თაროს ვანაში და ბოლოს და ბოლოს გავწმინდე. მერე ვწევარ და ლოსტოპედიას ვკითხულობ.
თან იმაზე ვოცნებობ, აი სოფელში რომ წავალ (საერთოდ რომ წავალ, ოღონდ მანამდე ინტერნეტი უნდა იყოს იქ ნორმალური) და რომ აღარ ვიმუშავებ. ან ბაღში ვიბუჯურებ, ან სახლში, ან ინტერნეტში. გამოვა, რომ სულ დასვენებაში ვიქნები. ნეტა მომბეზრდება?
პროექტომანია
სინამდვილეში პროექტი არის დონორის (ან მისი დიდი–დონორის) გემოვნებაზე ან ტვინშეზღუდულობაზე მორგებული ბოდვა. "აი მე, მე, მე გავაკეთებ ზუსტად იმას, რაც შენ გჭირდება, ყველაზე კარგად ქვეყანაზე, და თან ყველა გადაირევა, ეს რა საჭირო რამე გააკეთაო და ყველა გაიმსჭვალება ჩემი დონორისადმი მადლიერებით".
მერე პროექტის მწერლები ორ კატეგორიად იყოფა _ 1) ის ვინც დონორს აბოლებს იმისთვის, რომ მართლა საჭირო რამე გააკეთოს. ანუ მე ვიცი რისი გაკეთება მინდა, ვიგებ რა მოსწონს დონორს და ვარქმევ ჩემს საქმიანობას იმ სახელს; 2) ის ვისთვისაც სულერთია რას გააკეთებს, ოღონდ გადაუხადონ. ესენი მართლა იმას აკეთებენ, რაც იმ დეგენერატი დონორის მეტს არც არავის უნდა და არც არავის სჭირდება. ნუ და პლიუს თავის ხელფასს.
ხოდა, თუკი დონორის მოთხოვნაც მარაზმია, პროექტიც იდიოტიზმია და ხელფასიც პრაქტიკულად არაა _ მაშინ რისთვის წერენ პროექტებს, გამაგებინეთ? ჩვევის ამბავია, ეტყობა _ არიქა, არის საშუალება და არ გამოვიყენო? სხვებმა რომ აიღონ?
და აიღონ! და აკეთონ მარაზმი თუ ასე საჭიროა ფულის მარაზმში დახარჯვა მაინცდამაინც.
ნუთუ არ შეიძლება დონორები მარტო მარაზმებს არ აფინანსებდნენ?
ესე იგი როგორ?
აჰა! ჯერ გადავედით ვნახოთ რაა "ედიტ პოსტს" აჰა, გასაგებია. ე, წინაზე იყო ეს არჩევანი? თუ ეხლა გაჩნდა?
კაი, ვნახოთ "ლეიაუთი".
ოპა, აღარ მცალია! მოგვიანებით გავაგრძელებ.
და საერთოდ, მეძინება. ხვალ კი ის დეგენერატული ბიუჯეტი მაქვს გასაკეთებელი. მგონი ჰაუზის ყურებაც დამეზაროს. დავიძინებ.
კაი, მოდი ვცადოთ
ეს ღილაკი რატომ აციმციმდა? მიდი და გაიგე. სადმე ხომ უნდა იყოს რაღაც ინსტრუქციები და ახსნა–განმარტებები! და საერთოდ, მერე წაშლა რომ მომინდეს ამის ყველაფრის, წავშლი თუ ვეღარ?
კაი, მოდი ეხლა ვცდი. აგერ რაღაც ყვითელი ღილაკია, დავაჭერ და რაც იქნება, იქნება...
ვაშაააა! მივაგენი პოსტის შეცვლის ღილაკს! გაუმარჯოს ბლოგ–გუგლ–ვიღაცას!
კაი. ეხლა დალშე ვარკვევთ. აქ ზემოთ რაღაც ღილაკებია. აჰა, გავიგე: ფონტი აირჩიეო. ავირჩიე, მარა მგონი არაფერი შეცვლილა. ეხლა ზომა. ე, ისევ არაფერი იცვლება მგონი.
დაიცა, დავპოსტო. იქნებ დაპოსტვის მერე იცვლება?
ოოოო! არაფერიც არ შეიცვალა! რა ბედენაა ეხლა ეს? კაი, მოდი ფონტის ფერი ვცადოთ. ვაშაა! გამოვიდა.
და კიდე აღმოვაჩინე სათაურის ადგილი! ევრიკა! დაიცა, ეხლა სათაურს ჩავწერ. იეს. არის. ეხლა დავპოსტოთ...
ჰაუზის მე–15 სერიას ვიწერ. ჯერ 32%–ია. კაი, ვაგრძელებთ "შესაძლებლობათა კვლევას" (ღმერთო, როგორ ვერ ვიტან ამ პროექტების ენას. და კიდევ ყველას, ვინც პროექტებს წერს. და ასრულებს. და ყველაზე მეტად იმ პროექტს _ ხვალ დილისთვის რომ ბიუჯეტი მაქვს მოსაფიქრებელი. მარაზმი. უუუუ!)
ტაკ. კაცო, თემპლეიტი არ მომწონს! აჰა, აქ რაღაც ოპშენებია. აბა, ვნახოთ... დაეკიდააა... არაფერი არ ხდება... კუ–კუ! ააა, აქ მარტო ისაა, კომენტარებს ჩართავ თუ გამორთავ. იყოს, სულ ერთია. ვინ იპოვის ახლა მაინცდამაინც ჩემს ბლოგს. მერე გამოვრთავ, თუ რამეა.
ხო, ეს ღილაკები, რაო: ფორმატირება, ფორმატირების მოშორება, სურათის დამატება, ვიდეოს დამატება, ეს "ბოქ–ქვოუთ" რაღაა? ნუ იყოს, ჯანდაბას. აჰა, ეს ლინქის დამატება. კაი, გავიგე ეს ყველაფერი. მარა თემფლეითის შეცვლა სადაა?
ა, აგერ წვრილი შრიფტით რაღაც წერია. აჰა, შორთქათები. არ მჭირდება. და მერე "მორ". ხო, აი ვნახოთ ერთი რა "მორ"...
აუუუ, სადღაც გადავხტი და ძლივს მოვძებნე უკან დასაბრუნებელი გზა. მარა იქ _ ხა–ხა! _ ბევრი ოფშენები იყო! წავალ ეხლა და გავერკვევი.
დაიცა, ეს დავპოსტო...
მოკლედ, დაიმახსოვრე: წვრილად როა "მორე" ეგაა ის, რაც საჭიროა.
ამასობაში ჰაუსი გაეჭედა, ისევ 32%–ია. გადაირია? რას ვშვებით? ვაპაუზებთ და ვუშვებთ დაუნლოადს ტავიდან. წავიდა? გონი წავიდა. კაი. წავედი ოპშენების შესასწავლად.