სიცოცხლე იძულებით

შეიძლება თუ არა ადამიანს აიძულო იცოცხლოს? ანუ, დასაშვებია თუ არა, სწორია თუ არა, გაქვს თუ არა უფლება რომ იძულებით აცოცხლო?

და როგორია იძულებით სიცოცხლე?

ფული, რომელიც საჭირო არაა

ჩემს ოჯახს აღარ სჭირდება ჩემი ფული. ის მათ ვნებს. აფუჭებს. აზარმაცებს. ფუნქციას ართმევს.

მინდა ვიყო საჭირო

ადამიანი სინამდვილეში ფულისთვის არ მუშაობს. ფული საშუალებაა. ერთ-ერთი. იმისთვის, რომ იყო საჭირო.

და თუ საჭირო არ ხარ? უბრალოდ ობიექტურად არ ხარ საჭირო. არავისთვის.

გრჩება ერთი _ გართობა. მცენარეობა.

სიკვდილი აუცილებელია

არ შეიძლება უბრალოდ გაქრე. იმათთვის, ვისთვისაც შენს არსებობას მნიშვნელობა აქვს, აუცილებელია იყოს "არარსებობაში" გადასვლის პროცესი. მტკივნეული, ემოციური, სულერთია დროში რამსიგრძე _ მთავარია იყოს.

შეიძლება ადამიანისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, მკაფიოდ გაჰყოს ისინი "ვინც რეალურად არსებობს", იმათგან "ვინც რეალურად არ არსებობს, მარტო ჩემს წარმოდგენაში არსებობს"? რომ არ აერიოს რეალური სამყარო არარეალურში?

ან იქნებ უბრალოდ გჭირდება იცოდე, ვისზე უნდა იზრუნო და ვისზე _ აღარ?

ან ურთიერთობის რაღაც ლოგიკური დასრულების მოთხოვნილება გაქვს?

ან იქნებ გონის/პიროვნების გაქრობა იმდენად წარმოუდგენელია, რომ იჯერებ მხოლოდ მაშინ, როცა თანდათანობითი მოსპობის/დეგრადაციის პროცესს ხედავ?

რატომ უნდა ვიმუშავო?

სამსახურში ახალი პროექტის აღების ვარიანტია და უცებ მივხვდი, რომ არ ვიცი, რაში მჭირდება ეს ფული. შევება ახალ უღელში. რისთვის? რომ დედაჩემს მეტი ფული ჰქონდეს სანერვიულოდ? რომ უჩას მეტი შემოეჭამოს და მერე სინდისმა ქეჯნოს? რომ თემოს განძრევის სტიმული არ ქონდეს?

Just money issue?

გოგიმ მიკარნახა საკუთარი თავის გაშიფვრის ეფექტური გზა: სხვაში რაიმე თუ განსაკუთრებულ (ცოტა არაადექვატურად ზედმეტ) თანაგრძნობას ან გაღიზიანებას იწვევს => ვაიგივებ საკუთარ დამალულ პრობლემასთან.

ნანის და ეკას კონფლიქტი. ვადანაშაულებ ნანის და თანავუგრძნობ ეკას. გოგის აზრით იმიტომ, რომ დაახლოებით იგივე კონფლიქტია ჩემს და ლალის შორის. გოგის აზრით ამ კონფლიქტის არსი იმაშია, რომ ერთ ნიშას ვიკავებთ. მე ვფიქრობ რომ არა _ მე მიმაჩნია, რომ ლალი მიყენებს. ემოციურადაც და მარტივად, ფულის ამბავში. მე ვფიქრობ, რომ ლალის შეუძლია იმუშავოს და ფულის შოვნაში დამეხმაროს. მომბეზრდა ყველას მაგივრად მუშაობა.


უმცროსი ძმის კომპლექსი

უფროსი ეჭვიანობს, რომ უმცროსს მეტ ყურადღებას აქცევენ.

უმცროსი ეჭვიანობს რომ უფროსს და მშობლებს შორის მეტი ურთიერთგაგებაა. რომ მათ ურთიერთობის ისტორია აქვთ მის გარეშე. რომ "ყველაფერი კარგი და საინტერესო მის გარეშე მოხდა". და რომ ის ზედმეტია. მის გარეშე უკეთესი იყო. რომ ის უფროს ძმას ხელს უშლის.

ნევროზი

სერიოზულად გამოსაკვლევი საკითხია.

ადამიანს სჭირდება იყოს ავად. неразрешимый внутренний конфликт. შესაძლოა потенциально убийственный конфликт. პრობლემისადმი თვალის გასწორება, აღიარება უკვე დამანგრეველი შეიძლება იყოს. გამოსავალი _ დაავადებაშია.

და იქნებ ყველა დაავადება ნევროზისგანაა?

ან როგორ იცნობენ ნევროტულ დაავადებებს? იქნებ იმით, რომ საწყისი სიმპტომების გამოვლინება ფაქტიურად დათრგუნული ემოციის გამოვლინების მსგავსია?

ემოცია იმალება ფიზიოლოგიაში? დაავადებაში?

Allow Larry be Larry

ალბათ ეს არის მეგობრობის ფორმულა: მიიღო ადამიანი როგორიც არის. დააფასო მისი უნიკალურობა. მისცე უფლება იყოს განსხვავებული. არ ეცადო მოირგო ან მოარგო სტერეოტიპებს.

ყოველთვის ეს მწყინდა ნანა და მაიაში - რომ სცხვენოდათ ჩემი განსხვავებულობის. ცდილობდნენ ისე "დავევარცხნეთ", რომ დიდად არ გამოვყოფილიყავი მასიდან.

ალბათ ყველას ეს უნდა _ დაინახონ და დააფასონ მისი უნიკალურობა.

ზრდილობიანობის ნაკლი

როცა ადამიანის შენთვის არასასიამოვნო ქცევას იტან და ზრდილობის გულიზა იღიმები კიდევაც უხერხულად, არის დიდი შანსი, რომ მან შენი პასიურობა და ღიმილი მხარდაჭერად ან მოწონებად აღიქვას. შენ ითმენ მეორედ, მესამედ... სადღაც მეათეზე ყელში ამოგივა, ხელს კრავ და ზურგს აქცევ. რეაქცია იქნება არა უბრალოდ შოკი, არამედ დიდი და "სამართლიანი" წყენა _ შენ ხომ მოგწონდა მისი ქცევა! რატომ აღარ მოგწონს?

Человек не понял ваших намеков? Имейте мужество сказать прямо. http://vika-pekarskaya.livejournal.com/16797.html

"Основная ошибка в отношении своих границ – в том, что вы не обозначаете их (видимо, наивно полагая, что они у всех одинаковые), терпите и ждете «пока сам поймет». Человек начинает казаться вам бесцеремонным и тяготить вас. Потом вы взрываетесь на ровном месте (именно так это видится вашей жертве: все было хорошо, а тут – бах и все стало плохо). Отсюда - куча взаимных обид, причем совершенно не понятно, кто у кого должен просить прощения."

სნობი ვარ?

ვკითხულობ ქართულ ბლოგებს და ვოგნდები სიშტერის და პრიმიტიულობის რაოდენობით.

ოცნების გარეშე

ადამიანს არ აქვს ოცნება, იმიტომ რომ ყველაფერი საოცნებო უკვე აქვს: ქმარი, რომელიც უყვარს, ბავსვი, სახლი. მეტი კი არაფერი აინტერესებს.

ბედნიერია ეს ადამიანი თუ უბედური?

როგორ მოვკვდები მე

საოცარია, მაგრამ მე მინდა რომ მარტო მოვკვდე. არ მინდა ჩემი შვილები გვერდით. არავინ არ მინდა. მარტო ჩემი თავი

როგორ მოკვდება დედაჩემი

მინდა რომ დედაჩემის სიკვდილი არ იყოს კივილ-წივილი, აგონია, ისტერიკა, ტყუილები და გაუცხოება. მინდა რომ ერთად ვიყოთ. ნუ, ფიზიკურად კი არა, ემოციურად ერთად ვიყოთ, სულიერად. დავეხმარო რომ შიშის და ისტერიკის გარეშე გაიაროს ბოლო გზა.

მგონი მივხვდი მას რა უნდა. ამას წინათ აღფრთოვანებული მიყვებოდა ფილმს. ვიღაც ქალს ფერმა ქონდა, სადაც ღორებს ზრდიდა და კლავდა. და ნუ უყვარდა ეს ღორები და ეცოდებოდა. ამიტომ კლავდა მოფერებით. დააწვენდაო, ზედ დააწვებოდა, ეფერებოდა და ამ ფერებ-ფერებაში ყელსი დანას გამოუსვამდა და 8-მდე დაითვლიდა და ვსო. და მერე ქმარი ყავდაო ძაან ავადმყოფი კიბოთი და ზაან ტკივილები ქონდაო და იმან ძაან თხოვა და ისივ ასე ფერებით მოკლაო.

ანუ უნდა რომ იცოდეს რომ იმ ბოლო მომენტში, ძაან ცუდად რომ იქნება და ძაან შეეშინდება, ვინმე იქნება, ვინც ჩაიხუტებს, მოეფერება, დააწყნარებს და ისე გაუშვებს საიქიოს.

უნდა დავიმახსოვრო.

საგადასახადო

ჩვენთან შემოვიდა საგადასახადო. სანამ შემოვიდოდა, უკვე ვიცოდით, რომ ბუღალტერს შეცდომები აქვს დაშვებული და ჯარიმა გვექნება გადასახდელი. იმედი გვაქვს, რომ ეს სადღაც 5-10 ათასის ფარგლებში იქნება. ამას გავქაჩავთ. მაგრამ თუ მეტი იქნა _ გვექნება პრობლემები.

აღარ ვნერვიულობ. პრობლემები _ საინტერესოა.

ვჰაუზობ

ვიწყებ თავის დაფასებას

ძალიან ამაყი ვარ, რომ უარი ვთქვი იოლ და ფულიან სამუშაოზე _ სამწუხაროდ არ მცალია-თქო. ოღონდ არ ვარ დარწმუნებული მიზეზი რაა: ის რომ ვაკეთებ საინტერესო საქმეს და არ მინდა დეგენერატიზმზე გადართვა, თუ ის რომ იმავე ტიპებმა წინა დეგენერატულ პროექტში იმდენი მაწვალეს, რომ მყარად გადავწყვიტე, შემდეგზე ამათ უარს ვეტყვი-თქო.

სულერთია. მთავარია არჩევანი გავაკეთე იოლ ფულსა და თავმოყვარეობას ან საინტერესო საქმეს შორის.

ჩაციკლვა

მოხდა ისე, რომ სამსახურში ვაკეთებ იმას, რაც მინდა. რაც დიდი ხანია მინდოდა, ვოცნებობდი, გეგმებს ვაწყობდი. იოლი არაა. ბევრი ფიქრი მიხდება. ვიღლები, ვშტერდები, არაპროდუქტიული ვხდები _ და აქ იწყება პრობლემა: როგორ დავისვენო? არაფერი სხვა არ მაინტერესებს. მაინტერესებს ზუსტად ის, რაც ეხლა ჩემი სამუშაოა. ხოდა როგორ დავისვენო ამ საინტერესო სამუშაოსგან?

უუუ! უნდა გამოვიგონო რაღაც ახალი გატაცება მხოლოდ იმისთვის, რომ დავისვენო? გოგიმ _ ნამცხვრების ცხობა დაიწყეო.

ბრძოლა შვილთან

ისევ იმაზე ვფიქრობდი _ უჩა რომ უკმაყოფილოა, მე რატომ არ ვურჩიე უმაღლესში სად ჩაებარებინა, რომ იმას წინააღმდეგობის სურვილი გასჩენოდა და მაშინ იქნებ მიხვედრილიყო, მართლა რა უნდა.

მე მგონი ეს სისულელეა.

ჯერ ერთი, წინააღმდეგობის სურვილი არ არის მაინცდამაინც რაციონალური გზა საკუთარი მიდრეკილებების დასადგენად. შემთხვევით რომ გამერტყა და ის მერჩია, რაც მისი მიდრეკილებაა? მაშინ ხომ ნამდვილად მცდარ გადაწყვეტილებას მიიღებდა?

გარდა ამისა, როგორ გინდა საკუთარ შვილს, რომელთანაც კონფლიქტი არ გაქვს, გენდობა, აქამდე სულ შენ ჭკუაზე დადიოდა, ურჩიო რაღაც ისეთი, რაც მისთვის ცუდია, იმ იმედით, რომ წინააღმდეგობის სურვილი გაუჩნდება და არ დაგიჯერებს. და რომ არ გაუჩნდეს? რომ დაგიჯეროს? ესე იგი კიდევ რაღაც პეფორმანსი უნდა მოაწყო, რომ გაბრაზდეს და საწინააღმდეგო გააკეთოს? (მაგალითად, კი არ ურჩიო, მოსთხოვო, ან უბრძანო, ან უყვირო). და მაინც რომ დამიჯეროს?

ან მერე უარესი ნაწყენი არ დარჩება _ მე შენ გენდობოდი და შენ კი რაღაც მანიპულირება დაიწყეო?

არ აიღო, ჩემი სათამაშოა!

მონდომებულ მშობლებს არ მოსწონთ ბავშვის დატოვება ისეთ ადამიანთან, რომელმაც ბავშვის გაზრდა კარგად იცის, თავდაჯერებულად ექცევა მას და რომელთანაც ბავშვი კარგადაა.

მარტო იმიტომ არა, რომ იმ ბავშვისთვის მშობელი ერთადერთი აღარ არის - ძიძასთანაც კარდაგაა.

კიდე იმიტომ, რომ ის ბავშვი იმ ძიძის ხდება ნაწილობრივ. იმის გავლენის ქვეშ ექცევა. იმის ჩვევებს აკოპორებს. იმას ემორჩილება.

ანუ რად გინდა ბავშვი?

წურბელობა

მე ამ მოვლენას ვამპირობას ვეძახი, გოგი _ პიავკობას. ლიდერად რომ აგირჩევს ადამიანი და მერე შემოგციცინებს და დაგსდევს უკან. ცხვარი. გიყენებს პარავოზად და ვერაფრით ვერ თავისუფლდები. აუტანელია. როგორ ძლებენ ლიდერები?

მივხვდი, რომ ჩემი ქმრის მადლიერი უნდა ვიყო _ არ მომცა წურბელობის უფლება. ფაქტიურად გამაგდო სამსახურში.

ვინმე უნდა აფრთხილებდეს შეყვარებულებს ან ახალდაოჯახებულებს, ნუ წურბელობენ. რომ ეს აუტანელი ტვირთია.

და რა ქნას ადამიანმა, რომელიც ბუნებით წურბელაა და სულ ეძებს პატრონს?

და რა ქნას ადამიანმა, რომელიც წურბელის გვერდით ცხოვრობს? ყოველგვარი კონტაქტის გეშინია, რომ არ მოგეწეპოს და არ ჩამოგეკიდოს.

ცხოვრება მომაკვდავთან

როცა შენს გვერდით ადამიანი კვდება. არესბობს ორი ვარიანტი _ თანამონაწილეობა და დისტანცირება. მეორე უფრო ადვილია. პირველი _ უფრო ჰუმანური, მაგრამ ძალიან ძნელი. ფაქტიურად შენც კვდები მასთან ერთად. თან იმის ტანჯვას ბოლო აქვს _ ის რეალურად კვდება. შენსას _ არა, იმის სიკვდილის მერეც იგივე განცდებში ხარ.

თუმცა არის ბონუსი _ რაც არ გვკლავს, გვაბრძენებს. ყველაფერი რომ ჩათავდება (თუ ცოცხალი გადარჩი) სიკვდილგამოვლილი ხდები. ანუ საკუთარი სიკვდილის არ გეშინია.

და მაინც მენანება საკუთარი თავი, ცხოვრება, დრო, ენერგია ამ კოშმარისთვის. დისტანცირება ბევრად იოლია.

not a good girl

ვცდილობ არ ვიყო "კარგი გოგო". არ ვცდილობდე ვასიამოვნო ყველას გაშემო. და დავიცვა ჩემი, და არა თავხედი აფრისტების ინტერესები. და ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე _ როგორც ისინი მაბოლებენ და მეკაჩავებიან, ზუსტად იმავე არგუმენტებით და მეთოდებით ვუმტკიცებ, რომ ჩემი ინტერესებიც უნდა გაითვალისწინონ.

ტაქსის მძღოლი. რომელსაც მოელაპარაკე, რომ გადაუხდი 400 ლარს ბათუმში წაყვანა–წამოყვანაში, ოღონდ აუცილებელია ქვითარი. და გაწვება, რომ ფული დღეს, და ქვითარი _ ხვალ. "პატარა ხომ არ ვარ", "როგორ არ მენდობით" და ა.შ. მერე იწყება წუწუნი, რომ აი, ხვალ ტყუილად ორი გზა უნდა გააკეთოს, რომ ქვითარი მოგვიტანოს და ფული წაიღოს, ისე კი ერთი გზა დასჭირდებოდა. არა! მაგ შემთხვევაში მე მექმნება პრობლემები, მე დამიწყებს ჩხუბს ბუღალტერი, რომ არც ფული მოვიტანე და არც ქვითარი. რატომაა მისი დისკომფორტი გასათვალისწინებელი და ჩემი არა? იქნება ქვითარი _ გადავიხდი ფულს. არა _ არა.

დამეხმარა ბრაზი. ტიპი სუსურუკუს დროს გემის კაპიტნის მოადგილე იყო по политической части _ ანუ მინიმუმ პარტიული ნომენკლატურა. მერე _ ხან რის დირექტორი, ხან რის. ბუნებრივია ეხლა წუწუნებს, რომ "ამ მთავრობის ბრალია", რომ მისი ცხოვრება უკუღმა მოტრიალდა. აბა ხომ არ იტყვის გოთვერანი რომ ვიყავი იმის ბრალიაო... ხოდა 12 საათი ასეთი ტიპის ატანა ისე რომ არ მიახალო ცხვირში რასაც ფიქრობ მასზე და მისნაირებზე, როგორია? სამაგიეროდ შევძელი ქვითრის საკითხში მაგრად დადგომა. ვინმე წესიერი და საცოდავი რომ ყოფილიყო, ალბათ ვერ შევძლებდი.

არა, ორჯონიკიძის ძეგლის ჩამოგდებაზე და მისი სახლმუზეუმის გაუქმებაზე რომ აწუწუნდა, მაშინ კი მოვახერხე კატეგორიულად მეთქვა, _ ნუ ხომ მოღელატე იყო და აბა რა უნდა ექნათ–მეთქი. იცოცხლე, მოკეტა. მარა დანარჩენ განმარტებებზე თავი შევიკავე _ ახლა ვიღაც დეგენერატის აღზრდაზე ვერ დავიხარჯები. განაგრძოს დეგენერატობა. იმედია მალე მოკვდება.

დაიღალა მაგრა და რომ არ დამეძინოს, მელაპარაკეთო, გვითხრა. სულ მინდოდა მეკითხა, იმაზე მოყევი, ნომენკლატურშჩიკი როგორ გახდი–თქო. გამოდის, რომ მაინც კარგი გოგო ვარ _ არ ვკითხე.

რად გინდა სიცოცხლე?

ერთ ამბავში არიან, რატოა სიცოცხლე ასეთი მოკლე, რატო ვკვდებითო. და ამ დროს რას არ იგონებენ, რომ ამ სიცოცხლის წუთები როგორმე გაიყვანონ...

რად გინდა სიცოცხლე? რომ გაერთო? და გართობა რად გინდა? რომ დრო გაიყვანო. და რატო გაგყავს დრო, რომელიც არ გყოფნის?!!!

რას ნიშნავს დროის "გაყვანა"? გავიდეს ისე, რომ ვერ შევამჩნიო. რა ვერ შევამჩნიო? რომ გავიდა? რატო? მეშინია როცა ვამჩნევ რომ დრო გადის, იმიტომ რომ ცოტაღა მრჩება? თუ აუტანელია როცა არ გადის ან ნელა გადის?

მოკლედ, რატო გამყავს დრო? მეშინია რომ ჩქარა გადის, თუ მინდა რომ ჩქარა გავიდეს?

რა არ იყიდება?

დოდი გუშინ აღფრთოვანებული ყვებოდა, დედამისი როგორ ჩალიჩობს, რომ უშოვოს პროექტი თბილისის მერის არჩევნებში უგულავას პროპაგანდისთვის. გუშინ მასთან ერთად ვხალისობდი. დღეს გამოვფხიზლდი და დავფიქრდი: ხელფასის გულიზა ეს ბავშვები ყველაფერზე თანახმა არიან? თუ არის ზღვარი სადმე?

გოგიმ - პროფესიონალისთვის ყველაფერი გაკეთებადი უნდა იყოსო. თუ მის სხვა ვალდებულებებთან კონფლიქტში არ მოდისო. ხოდა რობოტი ხომ არ ხარ, მოქალაქე ხარ და ფეხზე არ გკიდია, შენი ქალაქის მერი ვინ იქნება. თუ იცი, რომ შენი საქმიანობით რამოდენიმე მოყანყალე ადამიანს მაინც გადმოქაჩავ უგულავასკენ, ამან ხომ უნდა გაგაჩეროს? კი, CV-ს აიკრეფ. მარა სინდისი?

Чтиво

გუშინ ღამის სამ საათამდე შევყევი ვინმე სანდრა ბრაუნის რომანს. ინტრიგის და დაინტერესების კარგი ეკზემპლიარი იყო. კარგად არის განაწილებული ინფორმაცია, მინიშნებები, რომ თანდათან მიხვდე, საით მიდის საქმე. მერე სიუჟეტის დაძაბვა, იქ ლუბოვი, აქ დაპირისპირება და სასიკვდილო საშიშროება, სიკვდილი, დასახიჩრება, სიძულვილი, შურისძიება, მეგობრული ერთგულება, ღალატი, მეამიტობა, სითავხედე, სექსი _ ყველაფერი კარგად აზელილია ერთმანეთში და გითრევს. არის პატარა "ნესასტიკოვკები" და გადამლაშებები ან გადატკბილობები, მაგრამ არა უშავს (და ახლა მეც მისჯილი ხომ არ მქონდა, ზოგ ნაწილებს გადავურბინე).

თუმცა სულ მაკვირვებს _ რა მარაზმია წერო მაინცდამაინც მარტო იმ წრეზე სადაც შენ ტრიალებ _ ანუ მწერლების, გამომცემლების. მკითხველისთვის ეს რატომ უნდა იყოს საინტერესო? ის ხომ სხვა წრეშია.

გივისნაირი ყველაფერზე წამსვლელი პადლეცი ტიპი იყო უარყოფით პერსონაჟად. მარა გივისთან შედარებით 'ხიშნიკი" იყო. გივი სხვისთვის მგონი არ წაურთმევია პროექტი ან საქმე, თავისას არავის აკარებდა უბრალოდ. ან იქნებ არ ვიცი? ან ვერ მოასწრო?

არ მინდა გარნირი!

ბოლოს და ბოლოს გადავწყვიტე, რომ ნაწარმოებს წავიკითხავ ისე, როგორც მე მინდა და არა ისე, როგორც ავტორს. გააწყალეს გული! არმაინტერესებს იქნებ ეს გადამლაშებული წყლის ნაყვა. ვერ ვკაიფობ. გამაგებინეთ, რისი თქმა უნდა და მერე გადავწყვეტ, ვუსმინო მის მსჯელობებს ყურადღებით თუ ყურებს შუა გავუშვა!

მოკლედ ასე: ჯერ ვარკვევ, რისი თქმა უნდოდა. მერე _ როგორ ამბობს ამას.

ორჰან პამუკის "შავ წიგნს" ვკითხულობდი. დავიტანჯე უსასრულო უგრძელესი ზანუდნი ალეგორიებით _ არ ვარ ახლა მათ ხასიათზე. და მოკლედ გადავათვალიერე და გავარკვიე, რისი თქმა უნდოდა _ რომ ადამიანისთვის საკუთარი თავის პოვნის ერთადერთი გზა სხვის ტყავში გადაძრომაა. საინტერესო თეზაა. ვიფიქრებ და შეიძლება მერე ნაწილები წავიკითხო კიდეც.

აი ასე. არ ვიცი მე კარგი და ცუდი მწერალი _ მე ისე წავიკითხავ, როგორც მე მინდა!

Artifical Intelligence

მე არც კი შემიმჩნევია, რომ ეს უჩას საყვარელი ფილმი იყო. ნეტა ამიტომ დაირქვა კიბორგი?

საინტერესოა, რომ თავის დროზე მეც გადავწყვიტე, რომ რობოტი ვარ. იმიტომ რომ გრძნობების აყოლას და გონების დაკარგვას მარტო შეგნებულად თუ ვახერხებ. პრაქტიკულად ყოველთვის რაციონალური ვარ. ქიმიური მანქანა. მაგრამ მანქანა.

მაგრამ ის რობოტი დევიდი ფილმში პრაქტიკულად არ არის რობოტი. რაღაც გრძნობებზე და განცდებზეა მინიშნებები. ისევე, როგორც "ვოლლი" სრულებით არ არის რობოტი. მაგათთან საკუთარი თავის იდენტიფიცირება სრულებით არ ნიშნავს, რომ რობოტი ხარ.

რა არის უჩა? რაციო თუ რობოტის როლის მოთამაშე ადამიანი?

მატრიცა

ვაჩოვსკებს სათქმელი ჰქონდათ.

ერთი: თვითონ მატრიცის იდეა, ანუ რომ რეალობა ლამაზი ილუზიაა და ნამდვილი რეალობა მძიმე და არამიმზიდველია. ხოდა მერე პატარა სპეკულაცია თემაზე _ ვის რა უჩევნია, ლამაზი ილუზია თუ უშნო რეალობა (ახალი არაა მაგრამ მუდმივი სამსჯელო თემაა).

მეორე – რასაც პიფია აკეთებს. როგორც გინდა გაიგე – ფაქტიურად მანიპულირებს მორფიუსით, ტრინიტით და ნეოთი, რომ მიიღოს სასურველი შედეგი _ ადამიანი, რომელიც მატრიცას მოერევა. მაგარი საკაიფო სქემაა, რომელიც სხვაგანაც ბევრჯერ არის გათელილი, მაგრამ მაინც საინტერესოა:

გზის გამკვალავი (მორფიუსი, იოანე წინასწარმეტყველი), რომელსაც სწამს მესიის და ამ მესიასაც გადასდებს თავის რწმენას.

ქალი, რომელსაც აგრეთვე სწამს, პლიუს უყვარს ეს მესია და მხარს უმაგრებს მორფეუსს მის დარწმუნებაში.

და ბოლოს თვითონ მესიის დახმარება, რომ მან თავისი ძალები "იპოვოს", საბოლოოდ ირწმუნოს. უნდა გაიაროს გამოცდა და გამოვიდეს გამარჯვებული. და პიფია აძლევს იმ უსტანოვკას, რომელიც ამ გამოცდის ჩაბარებისთვის საჭიროა _ შენ არ ხარ რჩეული, მაგრამ ადამიანს, რომელიც შენზე ბევრად უკეთესია, სჯერა რომ ხარ და ის თავის სიცოცხლეს გასწირავს შენთვის. ანუ არ აძლევს საშუალებას რომ ამპარტავნებაში გადავარდეს და თავის თავის დაზოგვა დაიწყოს. და უბიძგებს, რომ წავიდეს დიდ რისკზე, ვინაიდან უნდა გადაარჩინოს მასზე უკეთესი და საჭირო ადამიანი – მორფეუსი. და აქ, სიკვდილის პირას (პრაქტიკულად მიღმა) ნეო აღმოაჩენს თავის ძალებს.

რელიგიების მთელი საუბარი მკვდრეთით აღდგომაზე ამაზეა _ ერთი პიროვნება უნდა მოკვდეს შენში, რომ მეორე გაჩნდეს. ტანჯვა და სიკვდილი უნდა გაიარო, ახალი ცხოვრება რომ დაიწყო. მაგრამ ამისთვის გჭირდება ძლირი მოტივაცია. რაციონალურზე უფრო ძლიერი (იმიტომ რომ სიკვდილის პირას რაციო/გონება ქრება). ანუ ირაციონალური. რწმნა. სიყვარული. რამე ისეთი, რაც გონების მიღმაა.

ისევ ლიტერატურა

და თუ სათქმელი არაფერი გაქვს? ისტორიების საინტერესოდ მოყოლის ტექნიკას ფლობ, მაგრამ ისტორიები არ გაქვს. მარამ ტექნიას ფლობ. და იცი, რომ სრული სიცარიელის მოყოლასაც შეძლებ ისე, რომ მოგისმინონ. ხოდა რატომ არა? _ და გამოდის ბახა–ბუხა "ექშენ" ფილმი ან "ჩტივო", ჟუვაჩკა, გემო აქვს, ღეჭავ, ყლაპავ და ვერაფერ იღებ _ ვერ ძღები.

რატომ მაწყნარებს ლაგება

ლაგება, დაგვა, გაპილესოსება, გაზონების კრეჭვა _ გარემოს აწყნარებ და შენც წყნარდები.

თუ სადმე შედარებით ბევრი ძალაა საჭირო და დამღლელი მოქმედებებია _ არც ესაა ცუდი. იმ ადგილეზე მუშაობის აკომპანიმენტიად რაიმე ბრაზიანი ფიქრები ჩნდება, რომელიც იქვე რჩება, შენ კი თავისუფლდები. სასაცილოა _ იმ ადგილას ხელახლა თუ მივედი და იგივე საქმიანობა დავიწყე, ის ფიქრები ბრუნდება. თუ არა _ თავისუფალი ვარ და დაწყნარებული, კეთილგანწყობით ვუყურებ სამყაროს.

ქიმია.

მარტოობა აბოროტებს

საოცარია, რატომ.

შიში? დაძაბულობა/მობილიზებულობა?

აი ეხლა ვიღაც ქალზე წავიკითხე, რომელიც რუსეთში ციხიდან თავის ქმრის გამოყვანაზე ჩალიჩობდა, დაიჭირეს, რაღაც ოპერაცია გაუკეთეს და მერე სეპსისით მოკლეს. ქმარი ციხეშია, ბავშვები _ ბავშვთა სახლში. წარმოვიდგინე რა ბედი ელით მათ _ ძალადობა, მონობა. ძალიან გავმწარდი და გავბრაზდი. შევატყვე რომ მაქვს სერიოზულად გაბრაზებული სახე, მოკუმული ტუჩები, ბრაზიანი გამოხედვა _ საწყალი ძაღლი, ზის და მიყურებს ასეთს. ახლა ვინმე რომ იყოს გვერდით, ან მოვუყვებოდი და ერთად ვივიშვისებდით და განვიტვირთებოდი, ან სხვა რამეზე გადავერთვებოდი ან უბრალოდ ვაიძულებდი ჩემს თავს, ცივილიზებულად მოვიქცე. არც ყურადრების გადამრთავი და არც დამმუხრუჭებელი მექანიზმები რომ აღარ არის _ მაზალოა. ყურყუმალდები საკუთარ განცდებში/ფანტაზიებში და რეალობას საერთოდ კარგავ.

დასკვნა: მარტოობა თავისუფლებაა. მათ შორის უარყოფითი ემოციების. რაც საშიშია.

წამო, წამო, კიდევ ცოტა...

უჩა ალბათ 4–5 წლის იყო, თემო _ უკვე იმხელა, რომ კალიასკაში იჯდა. ავიჩემე ყოველდღიური სეირნობები საბურთალოდან ვაკეში (გოთუას ქუჩიდან ზევით, იოსებიძეზე, მერე დოლიძე და მზიურით ჭავჭავაძეზე) და უკან. ვაკეში დედაჩემთან ბავშვებს ვაჭმევდი, ვაძინებდი და მერე მივჩაკაკობდით უკან, სახლში. თემო ნარინჯისფერ დასაკეც კალიასკაში, უჩა კი _ ფეხით. ბუნებრივია, ძალიან იღლებოდა და ბოლო მეტრებს უკვე ძლივს მოღოღავდა ბავშვი.

ხოდა აი, სულ რომ იგონებ რაღაცეებს, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადმოდგას. აი, ნახე, რა საინტერესო მანქანაა იქ, წამო–წამო, ვნახოთ როგორია! ან ვიწყებთ მანქანების გარჩევას _ აბა რომელია, ან თვლას, ან რამე მსჯელობას. მთავარია, არ გაჩუმდე, სულ უნდა გაართო, რომ ვერ შეამჩნიოს რომ დაღლილია და არ აწუწუნდეს...

რაღაც ეგეთია წიგნები/კინოების "საინტერესოობა". რამენაირად გაგართოს, გაგიტაცოს, აგიყოლიოს, რომ წაიკითხო ან უყურო ...

მარა არის ნაწარმოებები, რომ ასე სულ მიყავხარ, მიყავხარ, და სახალისოა ეს წაყოლა და ბოლოს არც არაფერია ბოდიალის გარდა.

მაგალითად, რაზეა "სიმარტოვის ასი წელი"? მაგარი საკაიფო წასაკითხი ნაწარმოებია. და ბოლოს რომ იხსენებ, რა უნდოდა ეთქვა ავტორს, არაფერი არ გახსენდება. ვიბოდიალეთ რა, ასწლიანი ლაბირინთი გავიბოდიალეთ. საინტერესო იყო. შეგიძლია დამთავრებისას იქვე თავიდან დაიწყო _ ისევ საინტერესო იქნება. არ ვიცი, იქნებ უნდოდა ავტორს ამ ბოდიალით რაიმეს თქმა _ მე ნამდვილად ვერ გამოვიტანე ის "რაიმე".

უგემურ საჭმელს ვერ შეჭამ

არა.

ლიტერატურა კი არის ინფორმაციის გადმოცემის საშუალება (ნუ, ინფორმაცია ვიღაცის ცხოვრებისეულ გამოცდილებაზე, ან ვითომ–გამოცდილებაზე, ან შესაძლო–გამოცდილებაზე, ან მარტივად ფანტაზიებზე _ ყველა ვარიანტში გამოცდილებაა. თუნდაც იმისა, რა იფიქრა, წარმოიდგინა, ივარაუდა სხვამ). მაგრამ არა მარტო ეს არა.

კიდევ არის გართობა/ჩათრევა/გატაცების მომენტი. ანუ კითხვა (ყურება) იოლი, საინტერესო რომ იყოს. რომ იკითხებოდეს, რა.

ნუ, როგორც საჭმელში _ ერთია კალორიულობა/სარგებლიანობა, მეორე _ გემო, ანუ პროცესისგან მიღებული სიამოვნება, პროცესში ჩათრევის მეთოდი.

ანუ შეიძლება სათქმელი და გასაზიარებელი ბლომად გქონდეს. მარა წერდე დაახლოებით როგორც დარვინი ან ფროიდი _ სრულებით არაწაკითხვადი ენით.

სხვა ნიჭია, როცა ნებისმიერი ისტორიის/სათქმელის საინტერესო/გამტაცებელ ფორმაში მოქცევის, დამაინტრიგებელი მოყოლის/გადმოცემის უნარი გაქვს. თუმცა სათქმელი სეიძლება არაფერი გქონდეს , მარა მერე რა _ აიღებ იმის ნათქვამს, ქე რომ ჰქონდა სათქმელი და გაუგებრად ამბობდა და მოყვები ისე, რომ ყველა გატაცებით მოგისმენს. და ხარ მწერალი.

დასკვნა: მწერალი კარგი მომყოლია და არა ღრმა მოაზროვნე.

ზღაპრები

ზღაპრები რა საჭიროა?

უბრალოდ ენის სწავლება პატარა ბავშვებისთვის? სიტყვების შეთანხმებების ვარჯიში? ენის ფხანა?

მიკროისტორიების/სცენების გათამაშება/გავარჯიშება (გამარჯობა–გაგიმარჯოს–როგორ ხარ?–კარგად, იმან ის თქვა–ამან ეს უპასუხა)? ქცევის მიკროკლიშეების დამახსოვრება? მარტივი ცხოვრებისეული "ჭეშმარიტებების" მიწოდება? თან საკუთარი კულტურის საძირკვლების ზიარება (რა არის ცუდი და კარგი, რა არის მოსალოდნელი, რა ქცევის ტიპები არსებობს)

ანუ არა მარტო ენის ფხანა _ ინფორმაცია საფუძვლების შესახებ. ანუ ცხოვრების ინსტრუქციის შესავალი!

მაგალითად სრულებით დეგენერატული ზღაპარი 'წითელქუდა". შეიცავს ინფორმაციას იმის შესახებ რომ:
ავადმყოფ ბებიაზე უნდა იზრუნო;
მგელი საშიშია;
ტყეში მარტო სიარული საშიშია;
მსგავსება არ ნიშნავს ტოლობას, უნდა იყო დაკვირვებული;
უცხოებს ნუ ესაუბრები;
მგელმა შეიძლება შეგჭამოს:
შეჭმული ხვდება მუცელში; თუ მუცელს გაჭრი, შეჭმულს ნახავ;
შესაძლებელია "ცოცხლად გადაყლაპვა";
მუცლიდან შეიძლება ცოცხალი ბავშვის ამოყვანა;
და ა.შ.

თუმცა ცრუ უნფორმაციაც ბევრია. მარა ეგ არაა მნიშვნელოვანი ეტყობა. ბავშვმა იცის, რომ ზღაპარი სიტყვასიტყვით არ უნდა გაიგოს.

ფანტასტიკა

ფანტასტიკა რატომ არის საინტერესო?

ურთიერთობების არსებული მდგომარეობის (ან განვითარების არსებული ტრენდის) ექსტრაპოლაცია შეცვლილ გარემოზე. ამ ურთიერთობების გამოკვლევის თავისებური მეთოდა. In vitro. ექსპერიმენტული პირობები. კუნძული. ლოსტი, რა. უფრო სწორად ლოსტის პირველი სეზონი. მერე მარაზმში გადავარდნენ, ზედმეტი პოპულარობისგან დაიბნენ ეტყობა.

დეტექტივი თუ ქრონიკა?

რატომ აინტერესებს ადამიანს უფრო ნეგატივი, ვიდრე პოზიტივი? დედა ტერეზას საქმეების ქრონიკის წაკითხვაზე გეძინება, დეტექტივების კითხვით კი ერთობი.

ისევ ლიტერატურა

კარგი, ვთქვათ ლიტერატურა არის გამოცდილების ფართო გაზიარების საშუალება (პრინციპში _ ძალიან მნიშვნელოვანი ევოლუციური კომპონენტი!). მარა რატო რაღაც ცხოვრებისეული ისტორიების სახით? ალბათ, უფრო იოლი აღსაქმელი რომ იყოს. მეცნიერული ნაშრომი ან ისტორიული ქრონიკა მოსაწყენია. თან მხატვრული ლიტერატურა/კინო ოყენებს ადამიანის გარდასახვის საშუალებას. ადამიანი კითხვისას თავის თავს წარმოიდგენს მთავარ გმირად. მოყოლილს/ნანახს აღიქვამს, როგორც საკუთარ თავგადასავალს, გამოცდილებას. ალბათ ასე ინფორმაციის გადაცემა უფრო იოლად ხდება. თუმცა იდეოლოგიის თავსმოხვევაც უფრო იოლია.


ამპარტავანი მათხოვრის სინდრომი

რუსეთი. რომ გაჩერდეს, რა გამოვა? გამოჩნდება, რომ ლპობის ფაზაში გადასული გაღატაკებული და საკუთარი ჩინოვნიკი ვირთხების მიერ გამოჭმულ–გამოხრული ქვეყანაა. საცოდაობა, რომლის დახმარებაზე თავს დიდად არავინ შეიწუხებს _ დალპეს ბოლომდე და ნაწილებად დაიშალოსო, იფიქრებენ.

ერთადერტი გზა, აიძულო ძლიერი ქვეყნები რუსეთს დაეხმარონ _ გაგიჟებული რუსეთის მიერ მსოფლიო ომის წამოწყების მუდმივი საშიშროება. ამიტომ რუსეთი იძულებულია გიჟის როლი ითამაშოს. დასავლეთისთვის მუდმივი შეხსენება, რომ Noughty Vovochka–სთან აქვთ საქმე და თუ უნდათ, რომ პრობლემები არ შეექმნათ, მუდმივად უნდა იზრუნონ მასზე _ აწყნარონ რამენაირად. _ როლები განაწილებულია.

მაგრამ დასავლეთი საკმაოდ ძუნწია და თვლა კარგად იცის _ რამდენ ხანს გააგრძელებს გიჟის დაწყნარებას? ბოლოს ალბათ გადაწყვეტს, რომ ლობოტომიის დრო დადგა...

ქალური ბედნიერება

http://dodka.ge/2009/08/08/tri8/#comments

რა ჰორმონია ნეტა ქალების ეიფორიას რომ იწვევს? და რა კონცენტრაციითაა საჭირო?

კულტურა

კულტურა ალბათ ხედვის (ფაქტების ინტერპრეტაციის) და რეაგირების (ქცევის კლიშეების) ერთობლიობაა. მხატვრული ლიტერატურა/კინო კი _ ამ კულტურის გაცნობის საშუალება.

რა საჭიროა მხატვრული ლიტერატურა?

ხა–ხა! მგონი ბოლოს და ბოლოს მივხვდი, რა საჭიროა მხატვრული ლიტერატურა _ ცხოვრების ინსტრუქცია არ არსებობს, სამაგიეროდ არსებობს სხვისი გამოცდილების გაზიარების საშუალება. ტიპა: აი ეს ხელსაწყო გამოიყენა მარომ და ასე გამოუვიდა, მერე კეკელამ _ ისე გამოუვიდა. ნუ, მთლად ინსტრუქცია ვერაა, მარა რაღაც ინფორმაცია მაინცაა. მართალია, კაცმა არ იცის სწორი წერია თუ არა, მართლა ესე მოხდა თუ არა, მერე კიდევ დამწერმა სწორად გაიგო თუ არა და ა.შ. მოკლედ, თავისუფლად შეიძლება სრული ზღაპარი იყოს.

კიდევ კითხვა: როგორ უნდა დაიცვა თავი ამ ლიტერატურით თავს მოხვეული ხედვის/ფაქტების ინტერპრეტაციის და რეაგირებისს/ქცევის კლიშეებისგან?


დიანეტიკა

ქვეცნობიერების შედგენილ იდიოტურ "პროგრამებთან" (რაც ხშირად დაავადებებს ან უბედურ შემთხვევებისადმი ან წარუმატებლობისადმი იწვევს) ბრძოლის მეთოდი არის პროგრამის გამომწვევი 'უსტანოვკის" ამოქაჩვა ცნობიერების დონეზე, გააზრება და განეიტრალება, მოხსნა.

მე მგონი დიანეტიკის მეთოდი "დაბრუნდი წარსულში, რაც შეიძლება ადრეულ მტკივნეულ მომენტში" ზოგი მრუდე უსტანოვკების ამოქექვის საშუალებას ნამდვილად იძლევა. თუმცა ალბათ არ არის საჭირო მეთოდის ზუსტი და სიტყვასიტყვით მიდევნება (არადა გეშინია, რამე არ დააზიანო,და მისდევ): მეთოდი ითხოვს დიდობიდან ამოიღო ბოლო ემოციური განცდა, ბავშვობიდან – რაც შეიძლება ადრეული ფიზიკური ტკივილი. თემო მაგალითად ბავშვობის ტკივილად, უსიამოვნო გრძნობად ჯიუტად ყვებოდა გოგის დაბადების მომენტზე, რომელიც მისთვის ფიზიკური ტკივილი კი არა ემოცია უნდა ყოფილიყო. მაგრამ ფაქტია, რომ ტრავმა იყო და იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ ბავშვმა თავისი თავი "პატარად ყოფნაზე" დააპროგრამა. მე კი მეგონა, ამის მეტი რომ ვერაფერი ამოვიღე, არაფერი გამოვიდა–თქო. რაღაც მაინც გამოვიდა _ პროგრამა შესუსტდა, ჰიპოფიზმა ჰორმონების გამოყოფა ნელ–ნელა დაიწყო.

მამაჩემმაც, მიუხედავად იმისა, რომ სულ ისტერიკებს მიწყობდა, თავი დამანებეო, მომიყვა მთავარი, მე კი ვერ მივხვდი (ან რომ მივხვერდილიყავი, რა უნდა მექნა, არ ვიცოდი) _ თავისი ავადმყოფობის შესახებ 1,5 წლის ასაკში, როცა მაღალი სიცხით უგონოდ იწვა (მგონი ფილტვების ანთებით) და დედამისი იმეორებდა, ღმერთო, ამ ბავშვის სიკვდილს ნუ გამაგონებო! (ამას თავის მოგონებად არ ყვებოდა, არამედ დედამისის მონაყოლად და ამიტომ მე ჩავთვალე, რომ არააქტუალური იყო). ხოდა თურმე გადმომილაგა ის პროგრამა, რომელიც უნდა განხორციელებულიყო, მე კი ვერ მივხვდი _ მას არ უნდა გაეგო თავისი სიკვდილის შესახებ! აქედან _ ალცჰეიმერი. დედამისმაც ალბათ იმიტომ იჩქარა სიკვდილი, რომ შვილებზე ცუდის გაგების შიში ჰქონდა ან საიდან აიღო ეს "არ გამაგებინო"? ესეც მასში ჩადებული მრუდე პროგრამა იყო აშკარად) _ 56 წლის ასაკში თავის ტვინის კიბოთი მოკვდა.

დილით უცებ დავიჭირე ჩემი თავი, რომ მინდა გავქრე. და საერთოდ ეს ბლოგი მაგით არ დავიწყე? ოპა! ეს ხომ პროგრამაა! იქნებ ეს ჩემი კი არა, ჯერ კიდევ მამაჩემის პროგრამაა? იქნებ იმიტომ დაიკარგა?

ალბათ საჭიროა დიანეტიკის მოდიფიცირება. სერიოზული 'სეანსები" მაგარი დამთრგუნველია. თან მე ფსიქოლოგის დიპლომიც კი არ მაქვს და ლიცენზია მითუმეტეს. არ არის საჭირო ასეთი სერიოზულობა. საკმარისია გულახდილი საუბრები ბავშვობაზე, რაღაც მოგონებები. თუმცა მტკივნეულ მოგონებებს მალავენ–ხოლმე... ალბათ შენ თვითონ რომ მოჰყვე რამე მსგავი, შეიძლება გახსნა ადამიანი...

და საკუთარ ტავს რა უნდა უყო? როგორ გავარკვიო, საიდან დევს ეს გაქრობის სურვილი? ფოკუსი ხომ იმაშია, რომ თუ იცი, რას ეძებ _ ვერ იპოვი. ამიტომ გჭირდება დამხმარე. მან იცის რას ეძებს. შენ უნდა მოდუნდე და უბრალოდ გაიხსენო, რაც გაგახსენდება... უნდა ვცადო მაინც.

ბრძოლა დამარცხებისთვის

უჩამ – შვილს უნდა ებრძოლო, რომ ის ამ ბრძოლაში გაიზარდოსო. და მომენტი უნდა შეარჩიო, როდის დამარცხდეო.

ალბათ სწორია.

'მატრიციდან" ციტატა მახსენდება: знать путь и пройти его не одно и то же. ზოგადად მატრიცა კარგი სიუჯეტია ამ მიმართულებით: როგორ "აიძულებს" მორფეუსი ნეოს ირწმუნოს თავისი ნიჭის.

და იყო კი ეს ნიჭი? თუ ამ სამის რწმენამ: მორფეუსის, პიფიის და ტრინიტის_ უბრალოდ შექმნა ის? კიდევ უარესი – მორფეუსიც და ტრინიტიც პიფიას მიერ იყვნენ დარწმუნებულნი. ფაქტიურად პიფია არის ნეოს შემქმნელი. მეთოდი კი მორფეუსით და ტრინიტით (მათი დარწმუნებადობით) მანიპულირებაა...

ხო, ეს სხვა თემაა. მესიას ქმნის ის, ვონც მას ირწმუნებს და სხვასაც დაარწმუნებს.

მენეჯერობა ნიჭია

ჩემმა დამ _ მენეჯერობას ვაპირებ და ჩემ თავს ვაჩვევ თანამშრომლების უკმაყოფილო სახეებზე რეაქცია არ მქონდესო.

მე ეს ვერ გავქაჩე. სულ მაქვს. ამიტომ უარი ვთქვი ვინმეს მართვაზე.

არადა ბუნებით დისტანცირებული ტიპი ვარ და ხალხს ჩემი რიდი ინსტინქტურად აქვთ. და იოლად მემორჩილებიან ამიტომ. მაგრამ მე ვერ გავუძელი _ ძალიან ვიგრუზები ცალკე მმართველის გარიყულობით (მართულები ბუნებრუვად ერთიანდებიან მმართველის წინააღმდეგ. გამოდის "ისინი" და "შენ"), ცალკე _ სხვებზე ძალადობაზე პასუხისმგებლობით, და ცალკე _ მართულების ბუნებრივ წინააღმდეგობაზე დროის და ენერგიის კარგვისგან გაღიზიანებით. არ ვარ მოკლედ მე მენეჯერი. მენანება ჩემი თავი და დრო საამისოდ. უბრალოდ ადინოჩკა ვარ.

არ ვიცი, შეიძლება ვერ–გაქაჩვის მიზეზი სწორედ ისაა, რომ ნამეტანი იოლად გამომდიოდა ხალხის დამორჩილება. challenge-ად კი არ აღვიქვამდი, არამედ თავს მოხვეულ უცაბედა ვალდებულებად, რომელიც გინდა მოიშორო.

Alert mode

შედიხარ უცხო ოთახში.
შტეპსელში ხელს არ ყოფ.
გაშოშვლებულ მავთულს არ ეხები.
და მაინც დენი გარტყამს. ნუ ძალიან ძლიერი არა _ მარა მტკივნეული.
შეხვალ იქ მეორედ?

ასევეა როცა მიხვალ ადამიანებთან, რომლებმაც გთხოვეს მისულიყავი და დახმარებოდი და უცებ გაგრძნობინებენ, რომ ზედმეტი ხარ და უნდა წახვიდე. არაფერი არ გიქნია. რეაქცია შენგან არ მომდინარეობს. უბრალოდ იმათ რაღაც ილაპარაკეს, იფიქრეს, მოეჩვენათ _ რა ვიცი მე, მარცხენა ფეხზე ადგნენ მოკლედ. ხოდა ჯერ რაღაც უაზრო ხუმრობა–უხეშობები და მერე _ აღარ მოხვიდე, ჩვენ თვითონ ვიზამთო. ხო? _ ძალიან კარგი–თქო, რა თქმა უნდა ჯობია თუ თქვენ თვითონ.

ხოდა ეხლა გრძნობა მაქვს იმ დენის დარტყმის _ მეტი მე იქ არც დამრეკავი და არც მიმსვლელი არ ვარ. მეწყინა? არა _ შემეშინდასავით, აღარ მინდა დენის დარტყმა, რა. არ ვარ რისკების მოყვარული. თან რაღაც წყენის მაგვარიც არის, უსამართლობის შეგრძნება – კაცო მე თუ შენ გეხმარები, ცოტა დელიკატურ მოპყრობას მაინც არ ვიმსახურებ? დაერეკათ მაინც, რაღას მიმიყვანეს?

მარა თან ვცდილობ გავაანალიზო, რამე ხომ არ შემეშალა: ეს დახმარების თხოვნა ფორმულირებული იყო "არ გინდა გააკეთო?" ფორმაში. და მე ჩავთვალე, რომ ეს დელიკატური თხოვნა იყო და "კი, რა თქმა უნდა მინდა–თქო' და შევუდექი საქმეს. და მერე გამიმეორეს, რომ კაცო, საქმესავით ნუ უდგები, თუ გინდა მაშინ გააკეთეო. მე გადავწყვიტე, რომ არ უნდათ რომ ძალიან შემაწუხონ და ვალდებულებად კი არ მკიდებენ, ნუ ისე, მჩატედ _ როცა მინდა, მაშინ რომ გავაკეთო. ხოდა მივედი როცა მინდა და მესამე მისვლაზე გამომისტუმრეს.

ხოდა ეხლა ვფიქრობ, იქნებ "არ გინდა გააკეთო?" ნიშნავს, რომ იმას მართლა ჰგონია, რომ მე ძალიან მინდა რომ გავაკეთო და ნუ დამითმო, მომცა უფლება. ხოდა შეწუხდა მერე, ან გადაწყვიტა, რომ ეხლა თვითონ უნდა და აღარ მომცა უფლება. არაფერი დახმარება ჩემი მხრიდან არ იყო _ მისი მხრიდან იყო გულუხვი დათმობა/უფლების მოცემა.

მოკლედ, მომავალში ასეთ კითხვაზე უნდა ვუპასუხო რომ ნუ ძალიან დიდი სურვილი არ მაქვს, მაგრამ თუ საჭიროა და გინდათ რომ გავაკეთო _ გავაკეთებ.

მარა ეს როდესმე დიდი ხნის მერე, დენის დარტყმის შოკი რომ გადამივლის...

მოხუცობის მთავარი უპირატესობა

უშფოთველი ჭვრეტა, созерцание. ცვლილებების ცქერა, наблюдение....

რა თქმა უნდა, სასურველია გარე სამყაროსი, და არა საკუთარი ორგანიზმის...

დიდი შვილები

გაზრდილი ბავშვების ყოველდღიური ტრანსფორმაციის თვალის დევნება არა ნაკლებ საინტერესოა, ვიდრე პატარა ბავშვის.

შეაწუხო თუ არ შეაწუხო?

ეკონტაქტო ადამიანებს, მხოლოდ მაშინ, როცა მათ სჭირდები.
სხვა დროს _ თავი შეიკავო, _ რომ ზედმეტად არ შეაწუხო.
სუპერ–დელიკატურობაა თუ ამპარტავნება?
მათ შეწუხებას ერიდები თუ საკუთარი "ზედმეტობის" გრძნობას?

სხვისთვის ფულის თხოვნა შეგიძლია _კეთილ საქმეს აკეთებ. საკუთარი თავისთვის _ არა. გამცირებს.

პატივმოყვარეობაა ალბათ ეს. დამცირების აუტანლობა

მე კარგი გოგო ვარ

დიდი ხარ, როცა აღარ გაწუხებს, კარგი გოგო ხარ თუ ცუდი

მე შენ არ გიყვარვარ!

ხა–ხა! უცებ მივხვდი, რა პრეტენზიები გვაქვს მე და დედაჩემს ერთმანეთის მიმართ:

მას მიაჩნია, რომ მე არ მიყვარს, იმიტომ რომ _ აი, მას სულ უნდა ცემთან ყოფნა და მე კია არ მინდა მაგასთან!

მეც მიმაჩნია, რომ მას არ ვუყვარვარ, იმიტომ რომ მე ვზრუნავ მასზე და არ ვაწუხებ ჩემით და ის კი არა!

ლა–ლა–ლა!

სიყვარული თუ გამოყენება

'მე ის მიყვარს და სულ მასთან მინდა ვიყო". და ცდილობს რომ "სულ მასთან" იყოს.

სიყვარული ისაა, როცა აკეთებ რაც შენ გინდა?

თუ სიყვარული ნიშნავს ზრუნვას იმაზე, ვინც გიყვარს?

"მე ის მიყვარს და ვცდილობ ვაკეთო ის, რაც მას უნდა" _ არანაკლები კოშმარია. ვიღაცა თვალებში შემოგციცინებს და შენ სურვილებს ასრულებს. ნებაყოფლობითი მონა. შენ კი იძულებითი მონათმფლობელი ხდები.

სადღაც უნდა იყოს ის ოქროს შუალედი, ზრუნვა რომაა და არა გამოყენება.

ეგოისტურ სიყვარულს და მზრუნველ სიყვარულს სხვადასხვა სახელი უნდა ერქვას.

ის ცუდია იმიტომ რომ... მე მას ცუდად მოვექეცი

რატომ ვერ ვიტანთ ადამიანებს, რომლებსაც ცუდი გევუკეთეთ?

უბრალოდ სინდისი ქენჯნაა? ან ველოდები საპასუხო რეაქციას? თუ ვბრაზდები საკუთარ თავზე, რომ გავაკეთე ის რაც არ უნდა გამეკეთებინა (ვნანობ ანუ)? თუ ვბრაზობ იმ ადამიანზე რომ მაიძულა გამეკეთებინა ის, რაც არ უნდა გამეკეთებინა?

მაგრამ მანიაკ დამნაშავეებს ხომ პირიქით უყვართ თავიანთი მსხვერპლი. ალბათ არ ნანობენ, სინდისი ქენჯნა არ აქვთ _ პირიქით, შეიძლება უარყოფითი ემოციისგან დაიცალენ და კარგად არიან და იმიტომ.

ქვეცნობიერების ენა

როგორ უნდა დაელაპარაკო ქვეცნობიერებას? რაღაცა სიგნალებს ხომ იღებს ცნობიერებიდან და ბარემ გადავცე ის, რაც მინდა და არა ის, რაც შემთვევით "ჩაიყარა" _ ისედაც იდიოტმა კიდე არაწორი ინფორმაცია შეიძლება მიიღოს!

სიტყები ესმის? თუ მარტო ვიზუალური წარმოდგენები? ცნობილია, რომ "არ" ნაწილაკი არ ესმის. ნუ, პრინციპში, როგორც ძალიან პატარა ბავშვს ისე უნდა ელაპარაკო _ მარტო პოზიტიური წინადადებები, იოლად ვიზუალიზირებადი, მარტივი ფრაზები...

რა ვუყოთ პატარა იდიოტს

დიდს შეიძლება აუხსნა, რომ ქვეცნობიერება იდიოტია და მისი საქმეში ჩართვა საშიშია. ბავშვს როგორ უნდა აუხსნა? თვითონ ბავშვიც თავის ქვეცნობიერებაზე ბევრად ჭკვიანი ვერაა: "დედა პატარა ძმას უფრო ეფერება, ესე იგი დედას პატარები უყვარს, ესე იგი დედას მე რომ ვუყვარდე, უნდა ვიყო პატარა| – და დასკვნა _ "ჩემი უსაფრთხოებისთვის საჭიროა ვიყო პატარა, არ გავიზარდო!" ჰიპოფიზი ასრულებს ორმაგი შტერის ბრძანებას და ზრდის ჰორმონის გამოყოფა პრაქტიკულად წყდება. წყდება ზრდა.

ნუ, რა ჯანდაბა უნდა ქნა? არ გააჩინო მეორე ბავშვი? უფრო სწორედ მესამე და შემდგომი _ ყოფილი უმცროსისთვის უფრო ძნელია უმცროსობის დაკარგვა.

ქვეცნობიერება იდიოტია

თუ შენ გეშინია ბუნებრივი მშობიარობის და გინდა გაიკუთო გაუტკივარება და საკეისრო. მაგრამ: გყავს ქმარი, რომელსაც ეს სიმხდალედ მიაჩნია (ნუ, მიიჩნევდა, რომ გაიგოს, რომ გინდა). და: შენ ჩაიტენე თავში რომ ამ ქმრის აზრი შენზე ნუ ისეთი გადამწყვეტია შენთვის, რომ გირჩევნია მოკვდე, ვიდრე მის თვალში დაცემა გარისკო. და _ მაინც საშინლად გეშინია სამშობიარო ტკივილების!

თუ ამ გადაუჭრელ დილემას ასე დატოვებ, მის გადაჭრას ქვეცნობიერება შეეცდება. და შედეგი იქნება ის, რომ მშობიარობამდე 1 კვირით ადრე ფეხსაცმლის ქუსლიდან ჩამოვარდები და ფეხს მოიტეხ. პრობლემა გადაჭრილია იმ მხრივ, რომ ვეღარავინ მოგთხოვს ბუნებრივად იმშობიარო. მაგრამ გონივრული გადაჭრა ეს ნამდვილად ვერაა _ ფეხის მოტეხვა არანაკლებ მტკივნეულია, ვიდრე მშობიარობა და ტკივილი და გართულებები გაცილებით დიდხანს გრძელდება.

მოკლედ, გაითვალისწინეთ: თქვენს შიგნით არსებობს სხეულის აბსოლუტური მბრძანებელი, რომელიც სამწუხაროდ იდიოტია. თუ მან გადაწყვიტა, რომ თქვენს უსაფრთხოებას რაიმე ემუქრება, ყველაფერზე წავა _ შეიძლება მოგკლათ კიდეც (დაცვის მიზნით. ხო შთავაგონებთ ხოლმე ჩვენს თავს _ "მირცევნია მოვკვდე". არ ღირს ასეტი ფრაზებით თამაში)

ანუ, ნუ დაუტოვებთ პრობლემებს გადასაჭრელად ქვეცნობიერებას. ის მნიშვნელოვანს და ნაკლებად მნიშვნელოვანს, ნამდვილ და მოგონილ საშიშროებას ერთმანეთისგან ვერ არჩევს. და არასდროს გთავაზობს ისეთ მარტივ და გონივრულ გადაწყვეტილებებს, როგორიცაა _ დაელაპარაკე რა უბრალოდ შენ ქმარს და აუხსენი, რომ ნუ, ძალიან გეშინია! არ დაინგრევა ქვეყანა და არ შეგაქცევს ის ადამიანი ამის გამო ზურგს! და საერთოდ, მორჩი პანიკას!

"ნახეთ, როგორ მჩაგრავენ!"

რა ფენომენია ეს? ბლოგზე წერა, რომ "ჩემი ქმარი სამშობიაროში არ მაკითხააავს!' "დედაჩემს ჩემი შვილი არ მოსწოოონს!" "დედამთილმა საყვარელი მაიკა გამირეცხა და გამიფუჭააა", ამ ქმრისთვის იმის შეხსენება, რომ ლინოლიუმია დასაგები ან თაროებია გასაკეთებელი მაინცდამაინს სხვისი თანდასწრებით? შემდეგი რა იქნება? _ ეზოში გამოსვლა და ტირილი, "ნახეთ,ბავშვი არ მიჯერეეებს!"

მიზეზი გასაგებია _ ცდილობ "საზოგადოებრივი ზეწოლის" ორგანიზებას, რომ ის დედა ან ქმარი ან შვილი აიძულო, რომ ისე მოიქცნენ, როგორც შენ გინდა. მარა კონტრაჰენტი შეშაა? რატომ გაქვს იმედი, რომ იქით არ მოგიწყობს საზოგადოებრივ გარჩევას იმისას, რომ სისულელეებს ითხოვ, რომ ტყუიხარ ან აზვიადებ? აა, იმედი გაქვს, რომ მათ საზოგადოების ერიდებათ და შენივე მეთოდებს ვერ გაიმეორებენ? შენ უპოდლებ და ისინი ვერ გიპოდლებენ? რამდენ ხანს?

ხოო, აი ბლოგზე რომ ცრემლები ჩანდეს, მაშინ კიდევ გასაგებია _ შენ გაქვს ცრემლები, კონტრაჰენტს არა (და რატომ?), ამიტომ საზოგადოება შენ მხარეს იქნება.

მოკლედ, ვერ ვიტან მტირალებს _ პირველ რიგში ვინაიდან თავად არ ვფლობ ამ ინსტრუმენტს და არათანაბარ პოზიციაში ვარ მათთან. და თან რა უსამართლობაა, ვერ გავიგე _ რადგან მე ვითმენ და ის არა, ამიტომ ის მართალია?

მაინტერესებს, რა უნდა ქნას "საზოგადოებამ", რომელსაც არ უნდა ოჯახური გარჩევების აუდიტორიად იყენებდნენ.

ტრანსფორმერი

ბავშვი მუდმივად ცვალებადი ტრანსფორმერია.

ადამიანი, რომელმაც გადალახა ტაბუ

რა რეაქციას იწვევს?

შიშის? შურის? უსამართლობის?

Трудоголик-ობა ცუდია

სამსახურში რაღაცა რომ გამოგდის, ან საინტერესოა, ჩაგითრევს და მერე გაქვს ცდუნება სახლშიც გააგრძელო მუშაობა + ხელები გექავება!

არ შეიძლება! გამორთვა, დასვენება აუცილებელია. რომ არ ჩაიციკლო, რომ შეინარჩუნო საღი გონება, კრიტიკული აზროვნება, ანალიზის უნარი და ბოლოს და ბოლოს _ შრომის ნაყოფიერება. სახლში მუშაობა აკრძალულია!

დისტანცირება

რა შეიძლება უთხრა/გაუბედო მშობელს და რა არა...
რაც დედამ უნდა იცოდეს, ის იცი, მეტი არ არის საჭირო...
დედას არ უნდა აწყენინო...
დედასთან უხერხულია...

სავალდებულო დისტანცია.

რისთვის?

ვილი-ბილი

იყო ერთი ვი-ლი,
მას უყვარდა ძი-ლი,
ტრა-ლა-ლა, ტრუ-ლუ-ლუ,
ძილისგუდა ვი-ლი!

ექსპერტობა იძულებით

საქართველოში ლოგიკურად მსჯელობის/წერის (ან ამის განსახიერების) უნარი თუ გაქვს, ექსპერტი ხარ. სხვა გზა არ არის და იმიტომ. ეს მოვლენა პირველად რომ აღმოვაჩინე, გავოგნდი. სულ მეგონა, რომ ექსპერტობას რაღაც ხარისხი სჭირდებოდა, რაღაც დამსახურება. სულ ვფიქრობდი: ნუ, მე ვინ ვარ, მე სად შემიძლია, მე ხომ არ დავწერ ამ სფეროს პოლიტიკას/სტრატეგიას! მერე მიიხედ–მოიხედავ და ხედავ, რომ არავინ არაა მეტი! ვერავინ ვერ დაწერს! ბოლოს ათეულ ან ასეულ ათასებს გადაიხდიან, ჩამოიყვანენ უცხოელ "ექსპერტს", რომელიც მობოდავს რაღაცას, რაც ისევ შენი გასასწორებელი იქნება (ნუ, უხერხულია–ს პონტში, მთლად სისულელე რომ არ იყოს), ფულს აიღებს და წავა. ხოდა ბარე მე დამეწერა? ფულის ეკონომია მაინც გამოვიდოდა?

ასე ხდები ექსპერტი. იძულების ძალით. და ტყუილად ატრაკებენ და შაყირობენ _ ეს ყველაფრის ექსპერტებიო. კატასტროფული დეფიციტია ცოდნის და ლოგიკური მსჯელობის უნარის, ხოდა სხვა გზა არ არის _ ხდები ყველაფრის ექსპერტი, რასაც ეხები. კონკურენციაა ნული და იმიტომ.

რეალობა და ილუზია

ნარკომანები უამრავ მონდომებას ხარჯავენ, რომ ილუზიებში ჩაყურყუმალავდნენ. მე კი ვერ ვახერხებ გავიწმინდო თვალები ილუზიებისგან და დავინახო რეალობა. და იქნებ სინამდვილეში არ ვცდილობ? მარტო თავს ვიტყუებ?

ძალიან მინდა ხელახლა გადავიკითხო ის მოთხრობა, როდესღაც Химия и жизнь–ში რომ წავაწყდი. რაღაც ეგეთი იყო: ქალი დილით საუზმეს აკეთებს, ბავშვებს აჭმევს, ვარდისფერფარდებიან სამზარეულოს ალაგებს და შემთხვევით, დაბნეულობით თუ ქალური ქერქეტობით თავისი წამლის კაპსულა უტყდება თუ ხარშავს თუ რაღაც _ მოკლედ, იმ დღეს წამალს ვერ სვამს და ნერვიულობს, რომ ქმარი გაუბრაზდება.

ხოდა, როგორც მერე ირკვევა, ეს წამალი ჰორმონი იყო, ეს ქალი კი საერთოდ არ იყო ქალი. არც ბავშვები იყვნენ ბავშვები. და არც სამზარეულოს ჰქონდა ვარდისფერი ფარდები. სინამდვილეში იყო 4–კაციანი კოსმოსური სამედიცინო ექსპედიცია, რომელსაც მოუვიდა ავარია და დაჯდა უკაცრიელ პლანეტაზე. ხომალდის შეკეთების და გაფრენის შანსები მიზერულია, პრაქტიკულად ნულია, ხოდა კაპიტანი, დანარჩენები რომ პანიკობანას გადაარჩინოს, დაუწყებს ჰორმონების კეთებას და ერთს "გააქალებს" დანარჩენ ორს კი "გააბავშვებს", ხომალდის ნამსხვრევებისგან შეაკოწიწებს "სახლს" და ამ "ოჯახს" დაასახლებს. ეს სამნი ძალიან ბედნიერად ცხოვრობენ, თავიანთი როლების შესაბამისად. კაპიტანი კი ყოველდრე დადის ხომალდის ნარჩენებთან და ჩალიჩობს, რომ იქნებ რამე მოუხერხოს (სინამდვილეში არ მახსოვს, რატომ დადის, რაღაცას აკეთებს იმ ხომალდში მგონი).

ხოდა ეს "ქალი" ერთი დღე წამალს რომ ვერ დალევს, თანდათან იწყებს რეალობის დანახვას და გახსენებას. თავდება იმით, რომ "ქალი" ააფეთქებს ხომალდის ნარჩენებს, დალევს თავის წამალს და უბრუნდება ბედნიერ ცხოვრებას.

მოკლედ _ მიმიშვით ჩემს ილუზიასთან!

как отличить желаемое от действительного?

ყველა ხედავს იმას, რისი დანახვაც უნდა.

სანამ სხვაზე დამოკიდებული არ ხარ _ არა უშავს. მაგრამ როცა ერთად უნდა ქნათ რამე, ან უბრალოდ გჭირდება სხვისი სურვილები გამოიცნო, ქმედებები გათვალო _ აი, მაშინ ცუდადაა საქმე. მისი თვალებით თუ არა, ობიექტური რეალობის დანახვა მაინც გჭირდება (თუმცა ის ხომ მაინც სუბიექტურად ხედავს).

ნეტა პოლიტიკური პროგნოზების გაკეთებას როგორ ახერხებენ? ვინმეს აქვს იმედი, რომ ობიექტურად ხედავს ან აფასებს სიტუაციას? ეხლა ვკითხულობდი დისკუსიას _ დაიშლება რუსეთი თუ არ დაიშლება. ყველა თავისას ერეკება. არც ერთი შეფასება ნდობას არ იწვევს.

the man of your destiny

ანუ поиск спасителя.

დიდხანს (სადღაც 25 წელი) ვიყავი ჩაციკლული ჩემი "ცხოვრების ტრაგედიაზე": "ეს ხომ უსამართლობაა, როგორ შეიძლება ადამიანი გიყვარდეს და იმას არ უყვარდე? ჩვენ ხომ ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილი! რატომ ვერ ხვდება ის ამას?" _ ნუ, ჰორმონალური ბოდვა მოკლედ.

ხოდა ფერომონების თეორიას რომ თავი დავანებოთ, საინტერესოა, როგორ ხდება არჩევა? რატომ მოგვწონს რაღაც ტიპაჟები აშკარად უფრო მეტად, ვიდრე სხვა ტიპაჟები? ვის გვაგონებენ ეს "მიმზიდველი" ტიპები? და კერძოდ რითი გვანან ორიგინალს? ალბათ რამე წვრილმანით: იგივე სუნი, ხმა, კანის სტრუქტურა, სილუეტი, აღნაგობა...

ხოდა საინტერესოა, კიდევ რამდენი წელი უნდა გავიდეს, რომ მივხვდე, ვის გავდა კობა ჩემთვის? მამაჩემს? ბიძაჩემს? ვინმე ექიმს?

სკუკა მკლავს, სკუკა მაგიჟებს...

ანუ რატო გავშორდი ქმარს.

დაახლოებით 17 წლის წინ გავშორდი ქმარს. და ეს 17 წელია ვცდილობ გავიგო, რატომ. მახსოვს, რომ სამსახურში რეაქტივების კარადასთან ვიდექი და ძალიან დაკვირვებით ვუყურებდი ქილებს, რომელსაც ეწერა "შხამი". და მერე ვიფიქრე, რომ თავის მოკვლა არ ღირს, ჯობს მარტივად გავშორდე. ხოდა გავშორდი, რაც მისთვის დიდი შოკი იყო.

პრობლემა ის იყო, რომ მიზეზი არ მქონდა. ყველა პარამეტრით იდეალური ქმარი იყო _ სვამდა მარტო წვეულებებში (რომ მომეთხოვა, არც იქ დალევდა), არ ეწეოდა, არ ნარკომანობდა, ვირივით მუშაობდა, ფულს მე მაძლევდა, ქალებში არ დადიოდა, მზე და მთვარე ჩემზე ამოსდიოდა, ყველაფერში მეთანხმებოდა, არასოდეს გვიჩხუბია. მის მშობლებთან ვცხოვრობდით, მაგრამ თუ მოვითხოვდი, შეგვეძლო ცალკე გვექირავა, საკმაოდ კარგი შემოსავალი ჰქონდა. სექსი წესრიგში იყო, ჯანმრთელი ბავშვები გვყავდა, მუშაობას არ მიშლიდა, დედაჩემთან მეგობრობდა _ მოკლედ არავითარი მიზეზი არ მქონდა უკმაყოფილების.

თან გადაწყვეტილი მქონდა, რომ აი, მე რადგან უმამოდ გავიზარდე, ჩემი შვილები მამასთან გაიზრდებიან. ამიტომ გაშორების შესახებ აზრსაც კი არ ვუშვებდი. ნუ, სანამ იმ საწამლავების კარადასთან არ აღმოვაჩინე ჩემი თავი...

ყველაზე იოლი ფორმულაა "აღარ მიყვარდა". ხო, მაგრამ, არც მანამდე მყვარებია. ინტერესი იყო, გატაცება, ექსპერიმენტი, დაზვერვა, "მოდი ვცდი", "რატომაც არა". ხოდა მერე რა მოხდა? 17 წელია ვცდილობ გავიგო. არადა პასუხი ხომ უმარტივესია: არაფერი არ მომხდარა _ წავიკითხე წიგნი, გავიგე რა ეწერაა და დავკარგე ინტერესი. მომწყინდა, სულ ეს იყო. და ამის გულიზა თავის მოკვლას ვაპირებდი?!

ჩემს თანამშრომელ შოთიკოს ვუყურებდი ამას წინათ _ წესიერი ქმრის განსახიერებაა. და მერე ვადარებდი ჩემს გიჟ–გადარეულ შვილს, რომელიც ყოველ შაბათ–კვირას სტრაიკ–ბოლზე დაარბენინებს 40–50 კაცს, ომის დაწყებისას აუცილებლად შიგნით ეტენება, უკვე მეორე ცოლი ჰყავს და გვპირდება რომ ამაზე არ გაჩერდება, ხან გაიქცა ამერიკაში, ხან გამოიქცა იქიდან, აღარ ვიცი რამდენი ინსტიტუტი გამოიცვალა და ბოლოს მობეზრდა და დიპლომი უბრალოდ იყიდა... მოკლედ, с ним не соскучишься. ხოდა რაღაცაზე რომ ვუთხარი, შენ ცოლს არ ეწყინება, ვიკენდზე მარტო რომ ტოვებ–თქო _ ჩემს ცოლს ჩემში ეგ მოსწონს, ინტერესები რომ მაქვსო, მითხრა. და მაშინ ვიფიქრე, რომ ალბათ რა მოსაწყენია ცხოვრება შოთიკოსთან. საიმედოა, მოსახერხებელია, კომფორტულია, მაგრამ საშინლად მოსაწყენია. და მოწყენა კი ძალიან საშიში რამაა თურმე!

არადა ეს ხომ ჩემი არჩევანი იყო: უსაფრთხო, საიმედო, კომფორტული კაცი, რომელიც ყველაფერზე წამომყოლი იყო. ეტყობა არ არის უსაფრთხოება ყოველთვის გონივრული არჩევანი...

Что такое хорошо, что такое плохо

კარგი და ცუდი ერთისთვის და მასისთვის ურთიერთსაწინააღმდეგოა. მასა უნდა იყოს მართვად–რაციონალური. ამისთვის შემადგენელი ერთეულების უმეტესობა უნდა იყოს მშიშარა, შურიანი, ძუნწი, ხარბი, შტერი, იოლად დაბოლებადი.

ან პირიქით. უმეტესობა არის ასეთი. ამიტომ მასა გამოდის მართვად–რაციონალური. ან ასე: მასა გამოდის ისეთი, რასაც ჩვენ "რაციონალურს" ვეძახით. და ვინაიდან მისი მამოძრავებელი მოტივები ცნობილია, იგი იოლად მართვადია.

გასაკვირი სხვა რამეა _ რა საჭიროა კარგი ადამიანები?

ზღაპარი 1

ვილიმ იარა–იარა და წააწყდა სოროს.
კაკ–კუკ, დააკაკუნა ვილიმ, ვინ ცხოვრობს ამ სოროში? –კაკ–კუკ!
არავინ უპასუხა.
მიაყურადა ვილიმ და ესმის _ პაკა–პუკი, პაკა–პუკი _ ვიღაცა დაპაკუნობს სოროში.
მოდი, ვნახავ, ვინ არისო – გადაწყვიტა ვილიმ.
შეყო თავიმ მიიხედ–მოიხედა, ვერაფერი დაინახა.
ადგა და ცოტაზე შეძვრა.
_ეი! _ დაიძახა_ვინ ხარ სოროში!
_უუუფ! უუფ!_ გაიგონა უცებ.
და ცხვირში რაღაც წვეტიანი შეერჭო!
წაივლო ვილიმ ცხვირზე ხელი, რომ მოიშორის შერჭობილი ნემსი _ და ეხლა ხელებში უჩხვლიტა ნემსება!
რა არის ეს?
_უფ! უუუფ! _ ეხლა ვილი აფუხფუხდა და უკან–უკან ხოხვით სასწრაფოდ გამოძვრა სოროდან.
ეკლებიც თან გამოჰყვა.
ჩამოიფერთხა ვილიმ და რას ხედავს: ზღარბუნია არ გაუღვიძებია!
_უუფ! უუფ! _ იძახის ზღარბი – ეს ვინ შემოძვრა ჩემს სოროში! ეს ვინ არის, ხელებს რომ იქნევს!
_ ეს მე ვარ, ვილი. შენ ვინ ხარ?
_ მე ზღარბი ბაზღო ვარ. და ეს ჩემი სოროა!
_უი, უკაცრავად, არ ვიცოდი. მოდი დავმეგობრდეთ, არ გინდა?
–მე ძილი მინდა! – უთხრა ზღარბმა.
_კარგი, _უთხრა ვილიმ _დაიძინე და მერე მოვალ. როდის იღვიძებ?
–საღამოს _ წაიდუდღუნა ზღარბმა და სოროში შებანდალდა.
_ხოდა მანამდე მოდი მეც წავუძინებ - გადაწყვიტა ვილიმ.
გადაბრუნდა და დაიძინა.

no - promo actions!

დარწმუნებული ვარ, ყველა პრომო–აქცია მოტყუილებაა. განსაკუთრებით იმის მერე, რაც მაგთის და საქართველოს ბანკის ერთობლივად "ნაჩუქარი" კრედიტ–კარტა ჩემი გაძარცვის საშუალება აღმოჩნდა. ჩემს დას რომ არ გაეწია რეკომენდაცია _ უცხოეთში მაგ კარტიდან ფულის გამოტანა უფასოაო _ არც მაგაზე დავთანხმდებოდი. მივქარე, რომ დავიჯერე. ღირსი ვარ რომ დავისაჯე.

გაქვს პრინციპი? _ მიჰყევი ბოლომდე.

გახსოვდეს: არავინ არასდროს არაფერს არ გჩუქნის, ყველა პრომო–აქციაში შენვე გახდევინებენ ფულს (ხშირად _ რეალურ ფასზე ბევრად მეტს), თან უნამუსოდ გაბოლებენ, რომ ვერ მოტვინო. პრომო–აქციები მომხმარებლის მოტყუილების დახვეწილი საშუალებაა.

არ ენდო!

ძირს ბანკები!

ძირს მაგთი!

გმირები საზღაპროდ

ზღარბი ბაზღო,
ხვლიკი შაკო,
ლოკოკინა მოკო,
ჭიანჭველები ჭიჭი და კო,
გველუკა სსს,
კატა ტატა
და ძაღლი მონი–მონი

რობოტების ევოლუცია

ლემის ფანტასტიკებს ვკითხულობდი. დასახელება აღარ მახსოვს, რაღაც გრძელი და საკმაოდ მოსაწყენი ისტორია იყო, ბევრი ჯახა–ჯუხით, ბოევიკი რა, ფაქტიურად. საინტერესო იყო თეორია _ რობოტების ევოლუციის შესახებ.

ნუ, მოკლედ, პლანეტაზე მოხვდნენ (ფაქტიურად ჩამოვარდნენ) გონიერი არსებები, რომლებსაც თან ახლდათ რობოტები. ეს არსებები დაიღუპნენ ვარდნისას. რობოტები გადარჩნენ. რობოტებს ქონდათ რაღაც დავალება (установка) – რა, უცნობია, სავარაუდოდ ტერიტორიის შერჩევა და დაცვა ყველაფერი მოძრავისგან (რაც იმ არსებებისთვის მავნე შეიძლება ყოფილიყო). ნუ, რაღაც ასეთი, რაც მათ თავდაცვას და აგრესიას იწვევდა. და ქონდათ კიდე თავისმაგვარების (უფრო სწორად თავის მსგავსების, და არა ზუსტი კოპიოების) შექმნის უნარი.

ნუ, პირველი, რაც ამ რობოტებმა ქნეს, _ გაანადგურეს ყველაფერი ცოცხალი იმ პლანეტის ხმელეთზე (წყალში ვერ ჩადიოდნენ). მერე რატომღაც რობოტების ორი ჯგუფი ერთმანეთს დაუპირისპირდა (ალბათ სამიზნე გამოელიათ). ხოდა აქ დაიწყო ევოლუცია, რომელიც არ მახსოვს ათასობით თუ მილიონობით წლები მიმდინარეობდა (პრინციპში გამრავლების, ერთმანეთის ხოცვის და ცვალებადობის სიჩქარეს გააჩნია, თორე რამოდენიმე ასეული წელიც ეყოფოდა, ჩემი აზრით). ხოდა, მოკლედ საინტერესო ისაა, რომ ამ ჯგუფების ევოლუცია წავიდა ურთიერთსაწინააღმდეგო მიმართულებით (რაც მთლად ლოგიკური ვერაა, თუ მიზანი განადგურება გაქვს და არა თვითშენარჩუნება) – ერთი ჯგუფი წავიდა გიგანტიზმისკენ, მეორე _ დაწვრილებისკენ. თან ორივე მასალად რკინას იყენებდა, რომელიც ამასობაში გამოელიათ. ანუ რესურსებიც შეზღუდული ქონდათ.

ევოლუციის შედეგად გიგანტებმა თანდათან დაკარგეს მობილურობა და ერთ დიდ სხეულად გაერთიანდნენ (ისევ ალოგიკურია აგრესორისთვის, ეს უფრო თავდაცვითი რეაქციაა). იარაღი რა ჰქონდათ, უცნობია, ვინაიდან ადამიანების იქ მოხვედრისას უკვე განადგურებულები არიან.

"წვრილების" იარაღი ცნობილია – ძლიერი მაგნეტიზმი, რომელიც სპობს როგორც ადამიანების, ასევე რობოტების აზროვნებას. მაგნიტურ ველს ქმნიან მილიარდობით ეს "წვრილები" (მილიმეტრის ზომის ტიპები), რომლებიც სამიზნის გარშემო დიდი სიჩქარით ტრიალებენ. თითოეულ "წვრილს" დარჩენილი აქვს სულ რამოდენიმე "რეფლექსი" _ იპოვე, გამოეკიდე, იტრიალე გარშემო. ანუ თვითონაც სრული დეგენერატები არიან. მარა მისიას ასრულებენ, რა.

მოკლედ, მიუხედავად ბევრი სისულელისა, ეს მოგონილი ისტორია მაინც დამაფიქრებელი იყო – რამდენად ადვილია ახსნა ევოლუცია, რომელსაც აქვს მიზანი, მისია. და შედეგი სრულებითაც არ არის გონიერება, არამედ მისიის მაქსიმალურად ეკონომიური შესრულება _ გონის (და სხვა ყველაფრის) ეკონომიის ხარჯზე. უმიზნო ევოლუცია გაცილებით ძნელი გასაგები და ასახსნელია (ან ევოლუცია "თვითგადარჩენის" მიზნით, რაც იგივე უმიზნობაა. რა საჭიროა "თვითგადარჩენა"?). ფაქტიურად ევოლუცია ევოლუციისთვის. აკეთებ, იმიტომ რომ გამოგდის. არსებობ, იმიტომ რომ უფრო ჩქარა მრავლდები, ვიდრე კვდები...

თან აქ კიდევ ფაქტიურად ერთი რთული ორგანიზმის და მარტივი ორგანიზმების ორგანიზებული ჯგუფის დაპირისპირებაა განხილული _ რა ჯობია. თუმცა ზერელედ. არადა პრობლემა მაგარი საინტერესოა _ სისტემის ელემენტების თავისუფლება/დამოუკიდებლობის რა დონეა ოპტიმალური და რა სემთხვევაში (რისთვის)

უმისამართო სარკაზმის აზრი

ნოდარ ლადარია ”24 საათში” ასე ვთქვათ პრესომბუდსმენია და ყოველ ორშაბათს მთელ გვერდს ავსებს ხოლმე ძალიან ჭკვიანური და სარკასტიკული ქილიკით. რამდენჯერმე შევეცადე გამეგო, რას წერდა და თავიდან ბოლომდე წავიკითხე. სნობური უმისამართო გატრაკება ქვია მაგის სტატიებს. 

ცხოვრების ინსტრუქცია

სარეცხ მანქანას სანამ იხმარ, ინსტრუქციას ხომ კითხულობ?

ხოდა სადაა ცხოვრების ინსტრუქცია?

ორი ცხოვრება მაინც უნდა გქონდეს ადამიანს _ ერთხელ გაერკვე რაა ცხოვრება და მეორეჯერ _ იცხოვრო. აბა ასე რა გამოვიდა? მთელი ცხოვრება ცდილობ გაერკვე რა ხდება და ბოლოს კვდები. რა აზრი აქვს ახლა ამას?

დიდობა

”24 საათში” კარგი სტატია იყო გია ნოდიასი - პლურალიზმის შიშზე. მთავარი იდეა იყო, რომ ”ერის გახლეჩვა” ნორმაა და არა კატასტროფაო. მთავარია ამ ნახლეჩებმა ერთმანეთის ატანა ისწავლონო.

მარა მე მომეწონა ის, რაზეც ადრეც ბევრი მიფიქრია _ რა ძნელია მშვიდად აიტანო ის, რომ ვიღაცას ვერ იტან და ვიღაცა ვერ გიტანს. რომ არ ცდილობდე იყო ”კარგი ბიჭი” ან ”კარგი გოგო”. ანუ _ გამოხვიდე ბავშვობიდან.

შესაბამისად ერი უნდა გამოვიდეს ჯოგურობიდან. ადამიანს რომ არ გეშინოდეს დარჩე მარტო (გქონდეს განსხვავებული აზრი) და არ ჩაგრავდე ვიღაცას მარტო იმიტომ, რომ მარტოა.

ანუ ზრდასრულები უნდა გავხდეთ. სასურველია მთელი ერი.

რუტინა

რატომაა, რომ რუტინა ზოგერ გაღიზიანებს და ზოგჯერ გაწყნარებს?

რა სარგებლობა მოაქვს დეტექტივს?

მეგობარმა მომამარაგა ტონა დეტექტივებით. სოფელში საღამოობით თუ კომპიუტერი არმაქვს, დაძინებამდე რამე ხომ უნდა ვაკეთო. ხოდა შევუდექი კითხვას _ легкое чтиво. აღმოვაჩინე, რომ საინტერესო დასკვნების გაკეთება ამ ტექსტებიდანაც შესაძლებელია.

ჯერ ერთი, დროის გაყვანის (ანუ ტექსტის გაკილომეტრების) ტაქტიკა, მკითხველის გართობის სტილი. მერე _ რამოდენიმე საინტერესო მომენტი, რომელიც ჩაგაფიქრებს. მაგალითად, ერთში ვიღაცამ მოკლა მილიონერის ცოლი და ცდილობდა თვითონ ამ მილიონერის მოკვლას და ყველას ეგონა, რომ მიზეზი ფული იყო, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ამას მისი ქალიშვილი აკეთებდა, მარტივი ეჭვიანობის ნიადაგზე. იქ ტექსტში ბევრი მიზეზებია, რომ ეს გოგო დედამისმა დაქოქა, რომ გარეკა (მისი დღიურები ნახეს ბოლოს, სადაც აღწერდა, როგორ ზრუნავს მასზე მამა, როგორ ყიდულობს კვირაში სამჯერ მისთვის ტანსაცმელს, როგორ ერთად სეირნობენ და ა.შ _ ამ დროს ამ ტანსაცმელს თვითონ ყიდულობდა და მამამისს საერთოდ ვერ ხედავდა) , მაგრამ მაინც რაღაც საფიქრალ მასალას გაძლევს _ რამდენად შესაძლებელია ასეთი რამ, შეიძლება თუ არა ადამიანი ასე ერეკებოდეს და გარეგნულად სრულიად არ ეტყობოდეს _ ნუ, ეგეთები. მეორე დღეს გაზონების კრეჭისას საფიქრალი და საკუთარ თავთან სამსჯელო ნეიტრალური მასალა გაქვს.

რატომ ვერ ვიტან ბურჯანაძეს

რომელიღაც ბლოგზე ბურჯანაძის სტატია იყო. კთხულობ და მისი მენტორული ხმა გესმის. გულისრევა მომაწვა.

მერე დავფიქრდი _ რატო? უმეტესი პოლიტიკოსი ან მეცოდება ან ფეხზე მკიდია. ეს რატო მაღიზიანებს? მივხვდი :) _ ხა–ხა! იმიტომ რომ ჩემს ტექნიკას ფლობს _ თავდაჯერებული მენტორული საუბარი თემაზე, რომლის აზრზე ძლივს ხარ. ძირს ბურჯო! ნუ იკავებ ჩემს ნიშას!

ნეტავი ბურჯიკოც მშვილდოსანია?

პოლიტიკა: საუბრის ფორმატი

ტელე–რადიო საუბრების ფორმატი ალბათ ჯობს "დებატები" არ იყოს. ვინაიდან ეს არ არის "შოუ". მიზანი არ არის ხალხის მოზიდვა და გართობა. არც პოლიტიკოსის "გაჭედვა" არ გვაინტერესებს. გვაინტერესებს მივიღოთ დეტალური, ამომწურავი პასუხები კონკრეტულ კითხვებზე.

კითხვები უნდა შეგროვდეს წინასწარ, ინტერნეტით. მაგ: "რა გინდათ კითხოთ გიგი უგულავას". კითხვები გაეგზავნოს ამ უგულავას და ეთხოვოს, მოვიდეს დეტალური ამომწურავი პასუხებით. ან გამოგზავნოს ვინმე. თუ გადაცემის მერე კითხვა გამეორდა, ან დაკონკრეტდა, ან მოვიდა კომენტარები იმის შესახებ, რომ ეს სიცრუეა _ კვლავ გაეგზავნოს და მოეთხოვოს განმარტება. და ასე უსასრულოდ, სანამ საკითხი მართლა არ გაირკვევა.

სასურველია გადაცემა მიყავდეს გონებაგახსნილ ჟურნალისტს, რომელიც ორივე მხარეს დაეხმარება ურთიერთგაგებაში, კითხვებს უკეთ ჩამოაყალიბებს და რესპოდენტს არ მისცემს დემაგოგიური ბოდიალის საშუალებას. თუმცა არსებული ხეკაკუნა ჟურნალისტების პირობებშიც, ბევრი იტერაციის შემდეგ, საბოლოო ჯამში ურთიერთგაგება მოხდება. თუმცა კონფლიქტი და დაძაბულობა მეტი იქნება ალბათ.

კარგი იქნება, ცალკე შეგროვდეს კომენტარები წამყვანი ჟურნალისტის მიმართ. და თუ ბევრი იქნა მოთხოვნა მის გამოცვლაზე, გამოიცვალოს. ან უკეთესია რამოდენიმე სხვადასხვა ჟურნალისტს მიჰყავდეს გადაცემა, და თემები ერთიი "ხელიდან" მეორეში გადადიოდეს: ანუ ერთმა ვერ ამოწურა, კითხვები ისევ მოდის _ გადაეცეს მეორეს. საუბრის სტილი, მიდგომა, აზროვნება, ქვეცნობიერი განწყობა სხვადასხვა აქვთ ჟურნალისტებს და საკითხსაც ოდნავ მაინც სხვადასხვანაირად გააშუქებენ, კითხვებს სხვადასხვანაირად დასვამენ და ა.შ., ასე რომ მსმენელი მეტს გაიგებს ჯამში.

მთავარია: ხელისუფლებას არ ჰქონდეს მოწვევის იგნორირების უფლება! და იქედანაც იყოს იმის გაგება, რომ სანამ ყველა კითხვაზე პასუხი არ გაიცემა, სანამ ყველა შეცდომის გულახდილად აღიარება და მიზეზების გარჩევა არ მოხდება, საზოგადოებისგან ნდობა არ აღდგება. დუმილი და იგნორირება არ არისგამოსავალი.

საზოგადოებას საბოლოო ჯამში სჭირდება ხელისუფლების მხრიდან იმის გარანტია, რომ შეცდომები აღარ გამეორდება. ასეთი გარანტიისთვის ითხოვენ პრეზიდენტის შეცვლას. ჩვენ ვთავაზობთ გარანტიის მეორე გზას _ შეცდომების აღიარება, მიზეზების დეტალური გარჩევა, იმის ახსნა/დემონსტრირება, თუ რა გაკეთდა ამ მიზეზების აღმოსაფხვრელად და რატომ აღარ გამეორდება ის შეცდომა.

მოკლედ, ეს უნდა იყოს კეთილგანწყობილი, მაგრამ გულახდილი საუბრები ჩინოვნიკებთან. ერთის მხრივ დემაგოგიური სადღეგრძელოების და მეორეს მხრივ აგრესიის და თავდასხმების გარეშე. ხალხის მხრიდან ინტერნეტით მოსულ თავდასხმებს ჟურნალისტი "გაცხრილავს" და 'გააკონსტრუქციულებს". მთავარია, ხელისუფლების მხრიდან არ იყოს ტუტუცური და თავხედური გამოსვლები ბოკერია–ნადირაძის სტილში. არ უნდა დაეზაროთ და ყოველი სტუმარი ჩინოვნიკი სპეციალურად უნდა გააფრთხილონ _ საზოგადოების შეურაცყოფაზე და გაღიზიანებაზე თავი შეიკავოს. ამასთან ერთად სტუდიაში მჯდომი ჟურნალისტიც სულ უნდა მობილიზებული იყოს, რომ არ მისცეს სტუმარს აგრესიული გამოხტომების უფლება.

პოლიტიკა: სად არის გამოსავალი?

მე არ მგონია, რომ დრევანდელ კრიზისს პოზიცია–ოპოზიციის დიალოგი გადაჭრის. პირველ რიგში იმიტომ, რომ დიალოგი დახურულ ფორმატს გულისხმობს. საზოგადოება არ პოზიციას და არც ოპოზიციას არ ენდობა იმდენად, რომ ისინი დახურულ ფორმატში მოსალაპარაკებლად გაუშვას. საზოგადოება საერთოდ აღარ არ ენდობა დახურულ ფორმატს.

და მე მგონი ეს არის დღევანდელი კრიზისის/პროტესტის მთავარი მიზეზი: გაუთავებელი მოტყუება, ან უბრალოდ მმართველი წრის ცუდი კომუნიკაცია საზოგადოებასთან, რომელსაც მისი მოტყუების შთაბეჭდილება ექმნება. რეფორმები მტკივნეულია. მაგრამ საუბრით, ახსნა–განმარტებით, მოსმენით, დასაბუთებული პასუხის გაცემით _ შეიძლებოდა ამ ტკივილის შერბილება. მაგრამ ხელისუფლებას არ აქვს ხალხის მოსმენის და პასუხის გაცემის სურვილი, უნარი, ეფექტური საშუალება/ტექნოლოგია. შედეგი _ სრული უნდობლობა.

მე მგონი ველოსიპედის გამოგონება არ არის საჭირო. საჭიროა ეფექტური ურთიერთობის დამყარება ხელისუფლების და ხალხს შორის: დეტალური ინფორმაციის მიწოდება საზოგადოებისთვის, უკუკავშირის მიღება (ყველასგან და არა რცეულებისგან), ყველა კითხვაზე ან კრიტიკაზე დეტალური, დასაბუთებული პასუხის გაცემა, კვლავ უკუკავშირის მირება და ა.შ. მადლობა ღმერთს, ეფექტური ტექნიკური საშუალება გამოგონილია: რადიო/ტელევიზია ინფორმაციის გავრცელებისთვის და ინტერნეტი უკუკავშირისთვის. ორიენტაცია მშვიდ, დასაბუთებულ, დეტალურ საუბარზე და არა სკანდალურ შოუებზე _ იყოს მოსაწყენი, მთავარია არ იყოს დემაგოგიური, იყოს გასაგები. და არ იყოს ერთჯერადი _ ადამიანებს არ ჰქონდეთ იმის შეგრძნება, რომ ეხლა რაღაც ლამაზი სიტყვებით დააბოლეს და მორცა _ მეტი პასუხს ვეღარ მიიღებენ. რამდენჯერაც დაისმედა კითხვა, იმდენჯერ უნდა გაეცეს დეტალური, გულახდილი, ამომწურავი და გასაგები პასუხი. თუ ეს კონკრეტული თანამდებობის პირი ვერ ახერხებს ახსნას, სხვა უნდა გამოვიდეს და ა.შ.

საუბარი. საჯარო, ღია, გულახდილი საუბარი საზოგადოებასთან. არა მარტო ვიღაც ოდიოზურ ლიდერებთან (თუმცა მათთვის ხელის კვრა არასწორია _ ჩვეულებრივი მოქალაქეები არიან), არამედ ყველა მოქალაქესთან. თუნდაც ანონიმურთან. ინტერნეტის საშუალებით. აგრესიის, ცინიზმის და შეურაცხყოფის გარეშე.

მოკლედ, საჭიროა ტელე–რადიო გადაცემები და ბლოგი, სადაც კომენტარები ყოველგვარი ცენზურის გარეშე შეგროვდება. შეურაცხყოფაზე უბრალოდ პასუხს არ გასცემ და ეგაა. მოგროვილ კითხვებზე პასუხი სთხოვონ შემდეგ გადაცემის სტუმარს და ასე. გადავემების ტრანსკრიპტები აგრეთვე ბლოგზე დაიდოს _ ვინც ვერ უყურა, წაიკითხავს. რა უნდა ამას?

скука

პირველად ცხოვრებაში მომწყინდა. დავიბენი. ყოველთვის იოლად ვპოულობ გასართობს. და უცებ ვერ ვიპოვე. ეტყობა ვბერდები.

მამაჩემს პანიკური შიში ჰქონდა მოწყენის. მე უნდა მაინტერესებდესო, უნდა ვერთობოდეო, სხვანაირად მოვკვდებიო.

როგორ ცხოვრობენ ხალხი, რომელსაც ყველაფერი მოსწყინდათ? ამკას რომ უმღეროდნენ:
სკუკა მკლავს, სკუკა მაგიჟებს,
მიკეტავს დიხანიასა
გადავბრუნდები პასტელში,
დავიწყებ მეჩტანიასა...

წარმატების შიში

მივხვდი, რომ მაქვს.

გაღიზიანება

წავაწყდი საინტერესო მსჯელობას _ რომ გაღიზიანება ენერგიის უმისამართო და გაუმართლებელი კარგვის სიგნალია. (http://community.livejournal.com/ru_psiholog/984459.html). ამიტომ მას იწვევენ ენერგეტიკული ვამპირები.

ანუ გიჟი არ ვარ დედაჩემი რომ მომადგება და აგრესიულად რაღაცას რომ მიყვება და ჩემს რეაქციას რომ ელოდება _ რომ ვღიზიანდები და ვფიქრობ რომ ემოციის დახარჯვის ინსტრუმენტად მიყენებენ? "მაფხანენ" ასე ვთქვათ.

მარა როგორ უნდა დავიცვა თავი? ემოციებს ნუ მაფხან–თქო , გავაგებინე. კედელი არ ვარ, მტკივა. მარა "დუშეშჩიპატელნი" რაღაცეებს ნუ მიყვები და ჩემი ემოციებით ნუ იკვებები–თქო, როგორ გავაგებინო?

რამენაირად უნდა დავარწმუნო, რომ ჩემთვის არ შეიძლება ზედმეტი განცდები. რომ ინფაქტი მომივა ან რამე ეგეთი. რომ არ უნდა მანერვიულოს. იქნებ დამანებოს თავი.

ისევ "გამოყენების" პრობლემა

ვერ გავაგებინე დედაჩემს, რატომ არ მომწონს, როცა ჩემს ამხანაგებს ან მეგობრებს იყენებს.

ჩემი აზრით მეგობრობა დიდი ვალდებულებაა. პირველ რიგში, სწორედ არ–გამოყენების, მისი ინტერესების ყოველთვის და ყველაფერში გათვალისწინების. არ შეიძლება მეგობრის კეთილგანწობა უპასუხისმგებლოდ გამოიყენო. რაც არ უნდა დახმარება გჭირდებოდეს მეგობრისგან, და რაც არ უნდა იოლი იყოს მისთვის ამ დახმარების გაწევა შენთვის, არ შეიძლება ეს მოითხოვო მისი ინტერესების, განწყობის და კიდე მილიონი დეტალის გათვალისწინების გარეშე, რომელიც შენ სწორედ იმიტომ იცი, რომ მეგობარი ხარ. ის იმიტომ არის შენთან გულახდილი და იმიტომ გენდობა, რომ იცის (მოელის), რომ შენ მას არ გამოიყენებ.

ხოდა იმის ხარჯზე, რომ გოგოები ხშირად ჩვენთან ვიკრიბებით ხოლმე და დედაჩემიც სულ გვეტენება ამ შეკრებებში და ესწრება ბევრ გულახდილ საუბარს (თუმცა ყველას არა _ ხანდახან ყელში ამოგვდის მისი დამსწრეობა და კაფეში მივდივართ, რაც სერიოზულად სწყინს), ილუზია ექმნება, რომ გოგოები მისი მეგობრებიც არიან. თუმცა ვერ ხვდება, რომ გოგოები მასთან "როლებს" თამაშობენ, მაიმუნობენ, სერიოზული საუბარი დედაჩემის თანდასწრებით არასოდეს მიდის. ანუ დედაჩემს ჩემი მეგობრები გაცილებით "იოლი" ადამიანები ჰგონია, ვიდრე ისინი სინამდვილეში არიან. ხოდა ვერ გრძნობს პასუხისმგებლობას როცა ცდილობს გამოიყენოს. 'ოხ, რა მოხდა მერე, არ ეწყინებათ კაცო..."

მოხდა. ეწყინებათ. და საყვედურს მე მეტყვიან, და არა დედაჩემს. ანუ დედაჩემის ყოველ მატრაკვეცულ უტაქტობაზე მე ვაგებ პასუხს. ამას რომ ვეუბნები, არ ჯერა, იგონებო.

უნდა შევწყვტოთ ჩემთან შეკრებები. მადლობა ღმერთს, უამრავი კაფეა გარშემო.

რა გვეშველებოდა გრიპი რომ არ ყოფილიყო

გაუმარჯოს ავადმყოფობას! ბოლოს და ბოლოს _ იძულებითი დასვენება. გდება ლოგინში 3–4 დღე. უწყვეტი ყავის მაგივრად _ ბალახის ნაყენები თაფლით. და მუდმივი ძილ–ბურანი...

ინფანტილურობა

დაძაბული სიტუაციის ვერ–ატანა ალბათ აგრეთვე სისუსტეა.
დისტანცირების, ურთიერთგანკითხვის, მარტოობის შიში.
მოდი ვიყოთ კარგები და ვეჭუკჭუკოთ ერთმანეთს.
და თვალბი დავხუჭოთ იმაზე, რომ საკუთარი სიზარმაცე და უდისციპლინობა გძირავს.
ერთად ვიზარმაცოთ და ვიმაიმუნოთ.
რა შეგრჩება ამ ცხოვრებიდან კარგი ურთიერთობების გარდა.
რა აზრი აქვს ჭიდაობას? რას მიაღწევ? რომ მტრად გამოგაცხადონ?

"დიდობა" ამის გადალახვაა.
დიდი ხარ, როცა არ გეშინია სხვის მიერ შენი ცუდი შეფასების. მათ შორის შენი შვილის მიერ. არ გჭირდება თავდაფუძნებისთვის მისი სიყვარული და მოწონება. გაქვს იმის უკანალი, რომ შენ თვითონ გადაწყვიტო, რა არის მისთვის უკეთესი.

გადალახო მარტოობის და პასუხისმგებლობის შიში.

შეფასება

ჩემს შვილებს არ აქვთ ნებისყოფა და შინაგანი დისციპლინა. მიზნის მიღწევის უნარი.
რაც ზედმეტად კომფორტული ცხოვრების ბრალია. ანუ ჩემი ბრალია. ლიბერალური აღზრდის.

აქვთ სინდისი, პასუხისმგებლობის გრძნობა, თვითკრიტიკის უნარი. ანუ ზემოქმედების გზა არსებობს.

იმედი

იმედი _ ვამპირია.

სუპერ–ეგო

სიკვდილს კიდევ ერთი პლიუსი აქვს _ შვილებზე მეტი ზეგავლენის საშუალებას გაძლევს. მათ სინდისად იქცევი.

ცოცხალიც ხარ მისი სინდისი. მაგრამ ცოცხალთან პადხალიმაჟი მოსულა, задабривание. მკვდართან _ არა.

გამოდის, რაც უფრო დიდხანს ცხოვრობენ შენი მშობლები, მით უფრო თავისუფალი ხარ მათგან... ალბათ ამიტომ ვცდილობთ დიდხანს ვაცოცხლოთ...

ჩათვალეთ რომ მოვკვდი

აუცილებელია რომ რეალურად მოვკვდე, ჩემი ტვირთი რომ გადაინაწილონ?

უბრალოდ რომ გავქრე, უნდა მეძებონ. ამისგან ვანთავისუფლებ. ზრუნვა და დახმარება არ მჭირდება. უბრალოდ არ მაქვს სხვა სახლი. მაქვს, მაგრამ სოფელში. მაშინ სამსახურს თავი უნდა დავანებო. და დავანებო, რა? არაფერი არ მოხდება.

Надо уходить.

ტრაგედიის და ჩხუბების გარეშე. პროექტს ივნისში ვათავებ. ივლის–აგვისტოდან წავალ.

და მერე რომ ვინანო, რომ ბავშვი რთულ პერიოდში მივატოვე?

და მაინც ხომ ვერაფერს ცვლი.

როგორ გავიგო, ვჭირდები თუ ვუშლი? ვერავის კითხავ _ ვერ ენდობი პასუხს. არც არავინ იცის. ხოდა, როგორ უნდა გაიგო? იქნებ წასვლა მეზარება და მიზეზებს ვიგონებ?

თვითშეფასება

ჩემს მშობლებზე ხომ არ ვაგებ პასუხს _ როგორებიც არიან, ისეთები არიან. იღებ.

შვილების სიკარგე/სიცუდე ითვლება, რომ შენზეა დამოკიდებული. თუ შვილები კარგები გამოვიდნენ, კარგი დედა იყავი. თუ არა _ არა.

და რატომღაც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ "კარგი დედა" ვიყო.

ნუ არ ვარგიან შენი შვილები. მერე რა? ამ საზოგადოების აზრით არ ვარგიან. ნუ რა, მერე.

გადარჩენის საკითხი? ხო, ამ საზოგადოებაზე მორგებულებს, "კარგებს", გარადჩენის მეტი შანსი აქვთ.

ჭიპლარის გადაჭრა

შენი შვილი უნდა დაიცვა. ყველაფრისგან, რაც მას ემუქრება. მგონია რომ უყოყმანოდ მოვკლავ ადამიანს, ვინც ჩემს შვილს რამეს დაუშავებს.

და თუ ეს ადამიანი თვითონაა?

სანამ ბავშვია _ მაინც უნდა ჩაერიო და დაიცვა. ვალდებული ხარ. რაღაც მომენტიდან ხომ უნდა გადაწყვიტო, რომ მან უკეთ იცის. რომ შენი საქმე აღარ არის მისი დაცვა. რომ შენი ბრალი აღარ არის, რაც მოსდის.

როდის არის ეს დისტანცირების მომენტი?

როგორ გავიგო, ვჭირდები თუ უკვე ვუშლი? როდემდე გრძელდება აღზრდა?

მაღიზიანებს ის ვინც მომბეზრდა თუ მომბეზრდა ის ვინც მაღიზიანებს?

რა არის პირველადი _ ის რომ ადამიანი მომბეზრდა, თუ ის რომ მისი თვისებები მაღიზიანებს?

ანუ ჯერ გავღიზიანდი და მერე დავიღალე/მომბეზრდა თუ პირიქით?

განსხვავება კარგს და ცუდს შორის მოლოდინშია

დადებითი ან უარყოფითი ემოცია რაიმე ქმედებაზე ან ნივთზე ან მოვლენაზე დამოკიდებულია არა იმაზე, კარგია/სასარგებლოა/მომგებიანია თუ არა ეს შენთვის ობიექტურად. არამედ იმაზე _ გინდოდა თუ არა შენ რომ ეს მომხდარიყო.

სიურპრიზი გაგახარებს მხოლოდ მაშინ, თუ მართლა ის ნივთია/მოვლენაა, რაც გინდოდა (და არ ამბობდი). ყველა დანარჩენ შემთხვევაში სიურპრიზი უარყოფით ემოციას იწვევს.

ამიტომაა საჭირო "საზოგადოების მონაწილეობა გადაწყვეტილების მიღებაში" _ რომ გადაწყვეტილება თუ მისაღები არა, ქე–მაინც არასასიამოვნო სიურპრიზი არ იყოს.

ანუ მნიშვნელოვანია არა მარტო ის, რასაც აკეთებ, არამედ ის _ როგორ ამზადებ მიმღებს ამისთვის. ან უბრალოდ უნდა გააკეთო ის, რაც მას უნდა.

ყველანი ვიყენებთ ერთმანეთს

რატომ მაბრაზებს როცა მიყენებენ?

არა მარტო სამსახურში. დედაჩემი მიყენებს როცა მიყვება საკუთარ განცდებს და ჩემს განცდებს ელოდება. არ მინდა. არ მაინტერესებს. და ვბრაზდები.

არადა სიმბიოზი ხომ ურთიერთ–გამოყენებაა. წესით არ უნდა ბრაზდებოდე. მეც ხომ ვიყენებ მას.

ეტყობა მიმაჩნია, რომ მე იმდენად ვერ/არ ვიყენებ, როგორც მე მიყენებენ. საკუთარ თავზე ვბრაზდები საბოლოო ჯამში.

პარაზიტები

გუშინ ძველი თანამშრომლები შევიკრიბეთ. ყველანი ყვებოდნენ თავიანთი ორგანიზაციების შიდა პრობლემებზე. ყველგან ერთი და იგივეა _ უვიცი ინტრიგანები vs ვირულად მომშუავე სასტავი. რომელიღაც ფილმში იყო: наездники и лошади.

ყველას თავისი გადარჩენის ტაქტიკა აქვს. ერთნი ხდებიან სპეციალისტები, მეორენი _ ამ სპეციალისტებზე პარაზიტობას სწავლობენ. არიან ძალიან ნიჭიერი პარაზიტები, ძალიან მიზანდასახულებიც. სერიოზულ კარიერულ წინსვლასაც აღწევენ.

ცხოვრება ხომ ყველას უნდა...

თან ახლა, მაგათთან ბრძოლას ხომ არ მიეძღვნები...

მაგრამ მაგარი გამაბრაზებელია, როცა გიყენებენ.

ნეტავი როგორ უნდა ებრძოლო პარაზიტებს?

იქნებ საჭირნი არიან? როგორც ორგანიზმში _ თუ სრულებით გაიწმინდე პარაზიტებისგან, ალერგიები გეწყება. იქნებ ასევე, პარაზიტების გარეშე ორგანზაციაც დაავადდება? პროსტო კონცენტრაციას გააჩნია ალბათ.

ანუ, მნიშვნელოვანი პარამეტრი: ორგანიზაციაში პარაზიტების ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაცია.

სამუშაო უნდა იყოს არასასიამოვნო

აბა სხვანაირად როგორ განასხვავებ დასვენებისგან?

როგორ ცხოვრობენ აფხაზები?

წარმოიდგინე, ყოველდღე ხედავ მიტოვებული სახლებს, ნანგრევებს, და იცი რომ მათი პატრონები ან მოკლეს ან გაყარეს. და დასახლებული სახლების უმეტესობისაც. და გიხდება მუდმივად არწმუნო შენი თავი, რომ ეს შენი ბრალი არაა, ეს შენ არ გიქნია, ეს უშენოდ მოხდა, "იმათმა" თვითონ გაიძულეს, თავიანთი ბრალია...

როგორ ძლებენ?

საინფორმაციო სივრცე

ინტერნეტმა მოკლა ცენზურა, რედაქტორების ჯარი, საავტორო უფლებები. ინფორმაციის გავრცელებისთვის არავის ნებართვა აღარ გჭირდება.

მაგრამ რაც კიდევ უფრო უკეთესია _ ინტერნეტმა მოსპო სამეცნიერო ირერარქიასთან ბრძოლის საჭიროება. ადრე როგორ იყო _ რაც არ უნდა კარგი იდეა გქონოდა, სადმე სამეცნიერო წრეში თუ ვინმეს ვერ დაარწმუნებდი და თავის "ფრთის ქვეშ" არ შეგიფარებდა, იდეა განწირული იყო. ხოდა თუ დიპლომი ან შესაბამისი ხარისხი არ გქონდა, ხომ საერთოდ _ არც მოგისმენდა არავინ.

ეხლა ინტერნეტი სულ სხვა შესაძლებლობებს გაძლევს: ნებისმიერ იდეას, რაიმე სახით, უბრალოდ აგდებ საინფორმაციო სივრცეში. იცი, რომ ადრე თუ გვიან ვინმეს თვალში მოხვდება, იქედან ტვინში შეაღწევს, მერე მეორეში, მერე მესამეში _ ნელ–ნელა გაიკვალავს გზას. გავა დრო და ხალხის რაღაც "კრიტიკული მასა" აღმოაჩენს, რომ მათთვის იდეა ახალი არ არის. ანუ არ არის "მთლად სიგიჟე" ან "მთლად მიუღებელი". გადაილახება სიახლით გამოწვეული შიში და ანტაგონიზმი. და ამავე დროს იდეის გადახარშვა/განვითარება გაგრძელდება ბევრ ტვინში. ანუ იდეა არ დაიკარგა, არამედ განვითარდა. მე მგონი ეს სერიოზული რევოლუციაა.

უჩინმაჩინი

მთელი ცხოვრება მინდა არ ვჩანდე. ვიყო გამჭირვალე. ან რუხი. თან რუხობას არ ვკადრულობ _ ახლა ტიპიური ქართველი ქალივით შავი იუბკა–ბლუზკით ხომ არ ვივლი! შესაბამისად _ ვჩანვარ.
ნეტა რა მინდა საბოლოოდ _ რომ ვჩანდე თუ რომ არ ვჩანდე?
ეტყობა ზოგადად დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ როგორი ვჩანვარ? აშკარად არ მკიდია. არადა გზა თავისუფლებისკენ დაკიდებაშია. ვცდილობ დავიკიდო. ამიტომ გამოვიყურები ისე, როგორც ამ საზოგადოებას არ მოსწონს. და ვიტან შენიშვნებს და მზერებს. ჯამში _ მამჩნევენ. არადა მინდა რომ არ შემამჩნიონ.
აშკარად რაღაცას არასწორად ვშვები. ან თავს ვიტყუებ...

რა კარგი იქნებოდა, გამჭირვალობა რომ შეიძლებოდეს...

რა მნიშვნელობა აქვს ავტორს?

წიგნების და კინოების ავტორები რაში გვაინტერესებს? სინამდვილეში ხომ ყველაფერი კოლექტიური ნაწარმოებებია, მთელი იმ საზოგადოების წარმოქმნილია – ტიპმა სადღაც რაღაცას ყური მოკრა, ვიღაცამ რაღაც მოუყვა, აჩვენა, სადღაც რაღაცას შეესწრო, რაღაც იდეები ჰაერში დაფრინავენ, ვიღაცეები მუდმივად მსგავს თემებზე მსჯელობენ – ხოდა ამან მოახერხა _ აღწერა, თავი მოუყარა. მერე რა? რატოა ავტორი, ვერ ვხვდები. ნულიდან ხომ არ შეუთხზავს.

კაცობრიობა ფაქტიურად კოლექტიური ტვინია. თან სულ უფრო და უფრო. ეხლა ეს ავტორები იდეებს და ინფორმაციებს უკვე ქუჩებში და კლუბებში კი არა, ინტერნეტში კრეფენ. ხოდა რას ნიშნავს ასეთ სიტუაციაში ავტორობა? მიღებული ინფორმაციის წრფივად დალაგების და გადმოცემის უნარი აქვს ტიპს. სულ ეგ არის.

რა საჭიროა რეალი?

ლოსტის თემას ვკითხულობდი ფორუმზე. უცებ გადავიდნენ იმის მოგონებებზე, აი როგორ იკრიბებოდნენ და ერთად უყურებდნენ ლოსტს, მერე როგორ გადაიღეს თავიანთი სურათები და გააკეთეს ლოსტის სტილის კოლაჟი, მერე როგორ ინტერვიუებს იღებდა მათგან ტელევიზიები.

დოდიც სულ იმას ამბობს, რომ ინტერნეტ–ურთიერთობა რეალის დამატებაა.

ძალიან მიკვირს. გაქვს საშუალება გახდე სხვა. სრულებით გაექცე შენი ჩვეული ცხოვრების კლიშეებს. რაღაზე უბრუნდები ისევ იმ საკუთარ ერთადერთ რეალობას?

ან რომ იწყებენ გარკვევას, ვინ ხარ სინამდვილეში, სად ცხოვრობ, რამდენი წლის ხარ ... რა საჭიროა? რა მნიშვნელობა აქვს?

არადა რო მეკითხებიან _ ვპასუხობ. ზღაპრებს ხომ არ შევთხზავ. ალბათ უნდა შევთხზა ერთი ზღაპარი და ყველას ის მოვუყვე.

რამე ისეთი, "ჩვენს შეხვედრებზე მოდიო" – რომ არ შემთავაზონ – ან ვცხოვრობ შორს, ან ავად ვარ და ვერ დავდივარ? უბრალოდ რომ ვუთხრა, პრინციპი მაქვს ეგეთი და არ ვამბობ, ვინ ვარ–თქო? უფრო დაინტიგდებიან და გარკვევას დაიწყებენ?

შაბათ–კვირა

დილემა: წავიდე სოფელში თუ დავრჩე თბილისში? კარგი ამინდი რომ იყოს, მერე გული დამწყდება რომ სოფელში არ ვიყავი! ცუდი ამინდი რომ იყოს, სოფელში უინტერესოა. არადა ტაქსს ერთი დღით ადრე ხომ მაინც უნდა შევუთანხმდე?

მოკლედ დავრჩი. გამიმართლა _ ცუდი ამინდია.

ახლა მეორე დილემა: წავიდე სამსახურში და წინ წავიგდო საქმე თუ დავისვენო იმ იმედოთ რომ მერე უფრო პროდუქტიული ვიქნები?

არ წავედი სამსახურში. სახლი დავალაგე სამაგიეროდ _ ერთი კვირაა ვუყურებ ჭუჭყიან თაროს ვანაში და ბოლოს და ბოლოს გავწმინდე. მერე ვწევარ და ლოსტოპედიას ვკითხულობ.

თან იმაზე ვოცნებობ, აი სოფელში რომ წავალ (საერთოდ რომ წავალ, ოღონდ მანამდე ინტერნეტი უნდა იყოს იქ ნორმალური) და რომ აღარ ვიმუშავებ. ან ბაღში ვიბუჯურებ, ან სახლში, ან ინტერნეტში. გამოვა, რომ სულ დასვენებაში ვიქნები. ნეტა მომბეზრდება?

პროექტომანია

იდეაში პროექტი უნდა იყოს რაიმე საჭირო ქმედებების ლოგიკურად ჩამოყალიბებული და დასაბუთებული გეგმა. დონორი შეხედავს, დაიჯერებს, შეიგრძნობს _ დააფინანსებს.

სინამდვილეში პროექტი არის დონორის (ან მისი დიდი–დონორის) გემოვნებაზე ან ტვინშეზღუდულობაზე მორგებული ბოდვა. "აი მე, მე, მე გავაკეთებ ზუსტად იმას, რაც შენ გჭირდება, ყველაზე კარგად ქვეყანაზე, და თან ყველა გადაირევა, ეს რა საჭირო რამე გააკეთაო და ყველა გაიმსჭვალება ჩემი დონორისადმი მადლიერებით".

მერე პროექტის მწერლები ორ კატეგორიად იყოფა _ 1) ის ვინც დონორს აბოლებს იმისთვის, რომ მართლა საჭირო რამე გააკეთოს. ანუ მე ვიცი რისი გაკეთება მინდა, ვიგებ რა მოსწონს დონორს და ვარქმევ ჩემს საქმიანობას იმ სახელს; 2) ის ვისთვისაც სულერთია რას გააკეთებს, ოღონდ გადაუხადონ. ესენი მართლა იმას აკეთებენ, რაც იმ დეგენერატი დონორის მეტს არც არავის უნდა და არც არავის სჭირდება. ნუ და პლიუს თავის ხელფასს.

ხოდა, თუკი დონორის მოთხოვნაც მარაზმია, პროექტიც იდიოტიზმია და ხელფასიც პრაქტიკულად არაა _ მაშინ რისთვის წერენ პროექტებს, გამაგებინეთ? ჩვევის ამბავია, ეტყობა _ არიქა, არის საშუალება და არ გამოვიყენო? სხვებმა რომ აიღონ?

და აიღონ! და აკეთონ მარაზმი თუ ასე საჭიროა ფულის მარაზმში დახარჯვა მაინცდამაინც.

ნუთუ არ შეიძლება დონორები მარტო მარაზმებს არ აფინანსებდნენ?

ესე იგი როგორ?

მოკლედ, იმ 'მორემ" გადამიყვანა ბლოგერის ჰელპებში. აუუუ, იქ მთელი ტუტორიალია. ლაიაუტის ტაბ–იო? სადაა, რას ბოდავენ. ა! აგერაა! ხა–ხა. მერე?

აჰა! ჯერ გადავედით ვნახოთ რაა "ედიტ პოსტს" აჰა, გასაგებია. ე, წინაზე იყო ეს არჩევანი? თუ ეხლა გაჩნდა?

კაი, ვნახოთ "ლეიაუთი".

ოპა, აღარ მცალია! მოგვიანებით გავაგრძელებ.

და საერთოდ, მეძინება. ხვალ კი ის დეგენერატული ბიუჯეტი მაქვს გასაკეთებელი. მგონი ჰაუზის ყურებაც დამეზაროს. დავიძინებ.

კაი, მოდი ვცადოთ

უიმე დედა! რამდენი დავიდარაბა უნდა ბლოგის შექმნას. ექაუნთიო, მერე თემპლეითიო. გადავირიე. ძლივს ავირჩიე რაღაც.

ეს ღილაკი რატომ აციმციმდა? მიდი და გაიგე. სადმე ხომ უნდა იყოს რაღაც ინსტრუქციები და ახსნა–განმარტებები! და საერთოდ, მერე წაშლა რომ მომინდეს ამის ყველაფრის, წავშლი თუ ვეღარ?

კაი, მოდი ეხლა ვცდი. აგერ რაღაც ყვითელი ღილაკია, დავაჭერ და რაც იქნება, იქნება...

ვაშაააა! მივაგენი პოსტის შეცვლის ღილაკს! გაუმარჯოს ბლოგ–გუგლ–ვიღაცას!

კაი. ეხლა დალშე ვარკვევთ. აქ ზემოთ რაღაც ღილაკებია. აჰა, გავიგე: ფონტი აირჩიეო. ავირჩიე, მარა მგონი არაფერი შეცვლილა. ეხლა ზომა. ე, ისევ არაფერი იცვლება მგონი.
დაიცა, დავპოსტო. იქნებ დაპოსტვის მერე იცვლება?

ოოოო! არაფერიც არ შეიცვალა! რა ბედენაა ეხლა ეს? კაი, მოდი ფონტის ფერი ვცადოთ. ვაშაა! გამოვიდა.

და კიდე აღმოვაჩინე სათაურის ადგილი! ევრიკა! დაიცა, ეხლა სათაურს ჩავწერ. იეს. არის. ეხლა დავპოსტოთ...

ჰაუზის მე–15 სერიას ვიწერ. ჯერ 32%–ია. კაი, ვაგრძელებთ "შესაძლებლობათა კვლევას" (ღმერთო, როგორ ვერ ვიტან ამ პროექტების ენას. და კიდევ ყველას, ვინც პროექტებს წერს. და ასრულებს. და ყველაზე მეტად იმ პროექტს _ ხვალ დილისთვის რომ ბიუჯეტი მაქვს მოსაფიქრებელი. მარაზმი. უუუუ!)

ტაკ. კაცო, თემპლეიტი არ მომწონს! აჰა, აქ რაღაც ოპშენებია. აბა, ვნახოთ... დაეკიდააა... არაფერი არ ხდება... კუ–კუ! ააა, აქ მარტო ისაა, კომენტარებს ჩართავ თუ გამორთავ. იყოს, სულ ერთია. ვინ იპოვის ახლა მაინცდამაინც ჩემს ბლოგს. მერე გამოვრთავ, თუ რამეა.

ხო, ეს ღილაკები, რაო: ფორმატირება, ფორმატირების მოშორება, სურათის დამატება, ვიდეოს დამატება, ეს "ბოქ–ქვოუთ" რაღაა? ნუ იყოს, ჯანდაბას. აჰა, ეს ლინქის დამატება. კაი, გავიგე ეს ყველაფერი. მარა თემფლეითის შეცვლა სადაა?

ა, აგერ წვრილი შრიფტით რაღაც წერია. აჰა, შორთქათები. არ მჭირდება. და მერე "მორ". ხო, აი ვნახოთ ერთი რა "მორ"...

აუუუ, სადღაც გადავხტი და ძლივს მოვძებნე უკან დასაბრუნებელი გზა. მარა იქ _ ხა–ხა! _ ბევრი ოფშენები იყო! წავალ ეხლა და გავერკვევი.
დაიცა, ეს დავპოსტო...

მოკლედ, დაიმახსოვრე: წვრილად როა "მორე" ეგაა ის, რაც საჭიროა.

ამასობაში ჰაუსი გაეჭედა, ისევ 32%–ია. გადაირია? რას ვშვებით? ვაპაუზებთ და ვუშვებთ დაუნლოადს ტავიდან. წავიდა? გონი წავიდა. კაი. წავედი ოპშენების შესასწავლად.