ქვეცნობიერების შედგენილ იდიოტურ "პროგრამებთან" (რაც ხშირად დაავადებებს ან უბედურ შემთხვევებისადმი ან წარუმატებლობისადმი იწვევს) ბრძოლის მეთოდი არის პროგრამის გამომწვევი 'უსტანოვკის" ამოქაჩვა ცნობიერების დონეზე, გააზრება და განეიტრალება, მოხსნა.
მე მგონი დიანეტიკის მეთოდი "დაბრუნდი წარსულში, რაც შეიძლება ადრეულ მტკივნეულ მომენტში" ზოგი მრუდე უსტანოვკების ამოქექვის საშუალებას ნამდვილად იძლევა. თუმცა ალბათ არ არის საჭირო მეთოდის ზუსტი და სიტყვასიტყვით მიდევნება (არადა გეშინია, რამე არ დააზიანო,და მისდევ): მეთოდი ითხოვს დიდობიდან ამოიღო ბოლო ემოციური განცდა, ბავშვობიდან – რაც შეიძლება ადრეული ფიზიკური ტკივილი. თემო მაგალითად ბავშვობის ტკივილად, უსიამოვნო გრძნობად ჯიუტად ყვებოდა გოგის დაბადების მომენტზე, რომელიც მისთვის ფიზიკური ტკივილი კი არა ემოცია უნდა ყოფილიყო. მაგრამ ფაქტია, რომ ტრავმა იყო და იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ ბავშვმა თავისი თავი "პატარად ყოფნაზე" დააპროგრამა. მე კი მეგონა, ამის მეტი რომ ვერაფერი ამოვიღე, არაფერი გამოვიდა–თქო. რაღაც მაინც გამოვიდა _ პროგრამა შესუსტდა, ჰიპოფიზმა ჰორმონების გამოყოფა ნელ–ნელა დაიწყო.
მამაჩემმაც, მიუხედავად იმისა, რომ სულ ისტერიკებს მიწყობდა, თავი დამანებეო, მომიყვა მთავარი, მე კი ვერ მივხვდი (ან რომ მივხვერდილიყავი, რა უნდა მექნა, არ ვიცოდი) _ თავისი ავადმყოფობის შესახებ 1,5 წლის ასაკში, როცა მაღალი სიცხით უგონოდ იწვა (მგონი ფილტვების ანთებით) და დედამისი იმეორებდა, ღმერთო, ამ ბავშვის სიკვდილს ნუ გამაგონებო! (ამას თავის მოგონებად არ ყვებოდა, არამედ დედამისის მონაყოლად და ამიტომ მე ჩავთვალე, რომ არააქტუალური იყო). ხოდა თურმე გადმომილაგა ის პროგრამა, რომელიც უნდა განხორციელებულიყო, მე კი ვერ მივხვდი _ მას არ უნდა გაეგო თავისი სიკვდილის შესახებ! აქედან _ ალცჰეიმერი. დედამისმაც ალბათ იმიტომ იჩქარა სიკვდილი, რომ შვილებზე ცუდის გაგების შიში ჰქონდა ან საიდან აიღო ეს "არ გამაგებინო"? ესეც მასში ჩადებული მრუდე პროგრამა იყო აშკარად) _ 56 წლის ასაკში თავის ტვინის კიბოთი მოკვდა.
დილით უცებ დავიჭირე ჩემი თავი, რომ მინდა გავქრე. და საერთოდ ეს ბლოგი მაგით არ დავიწყე? ოპა! ეს ხომ პროგრამაა! იქნებ ეს ჩემი კი არა, ჯერ კიდევ მამაჩემის პროგრამაა? იქნებ იმიტომ დაიკარგა?
ალბათ საჭიროა დიანეტიკის მოდიფიცირება. სერიოზული 'სეანსები" მაგარი დამთრგუნველია. თან მე ფსიქოლოგის დიპლომიც კი არ მაქვს და ლიცენზია მითუმეტეს. არ არის საჭირო ასეთი სერიოზულობა. საკმარისია გულახდილი საუბრები ბავშვობაზე, რაღაც მოგონებები. თუმცა მტკივნეულ მოგონებებს მალავენ–ხოლმე... ალბათ შენ თვითონ რომ მოჰყვე რამე მსგავი, შეიძლება გახსნა ადამიანი...
და საკუთარ ტავს რა უნდა უყო? როგორ გავარკვიო, საიდან დევს ეს გაქრობის სურვილი? ფოკუსი ხომ იმაშია, რომ თუ იცი, რას ეძებ _ ვერ იპოვი. ამიტომ გჭირდება დამხმარე. მან იცის რას ეძებს. შენ უნდა მოდუნდე და უბრალოდ გაიხსენო, რაც გაგახსენდება... უნდა ვცადო მაინც.