მარტოობა აბოროტებს

საოცარია, რატომ.

შიში? დაძაბულობა/მობილიზებულობა?

აი ეხლა ვიღაც ქალზე წავიკითხე, რომელიც რუსეთში ციხიდან თავის ქმრის გამოყვანაზე ჩალიჩობდა, დაიჭირეს, რაღაც ოპერაცია გაუკეთეს და მერე სეპსისით მოკლეს. ქმარი ციხეშია, ბავშვები _ ბავშვთა სახლში. წარმოვიდგინე რა ბედი ელით მათ _ ძალადობა, მონობა. ძალიან გავმწარდი და გავბრაზდი. შევატყვე რომ მაქვს სერიოზულად გაბრაზებული სახე, მოკუმული ტუჩები, ბრაზიანი გამოხედვა _ საწყალი ძაღლი, ზის და მიყურებს ასეთს. ახლა ვინმე რომ იყოს გვერდით, ან მოვუყვებოდი და ერთად ვივიშვისებდით და განვიტვირთებოდი, ან სხვა რამეზე გადავერთვებოდი ან უბრალოდ ვაიძულებდი ჩემს თავს, ცივილიზებულად მოვიქცე. არც ყურადრების გადამრთავი და არც დამმუხრუჭებელი მექანიზმები რომ აღარ არის _ მაზალოა. ყურყუმალდები საკუთარ განცდებში/ფანტაზიებში და რეალობას საერთოდ კარგავ.

დასკვნა: მარტოობა თავისუფლებაა. მათ შორის უარყოფითი ემოციების. რაც საშიშია.