გუშინ ღამის სამ საათამდე შევყევი ვინმე სანდრა ბრაუნის რომანს. ინტრიგის და დაინტერესების კარგი ეკზემპლიარი იყო. კარგად არის განაწილებული ინფორმაცია, მინიშნებები, რომ თანდათან მიხვდე, საით მიდის საქმე. მერე სიუჟეტის დაძაბვა, იქ ლუბოვი, აქ დაპირისპირება და სასიკვდილო საშიშროება, სიკვდილი, დასახიჩრება, სიძულვილი, შურისძიება, მეგობრული ერთგულება, ღალატი, მეამიტობა, სითავხედე, სექსი _ ყველაფერი კარგად აზელილია ერთმანეთში და გითრევს. არის პატარა "ნესასტიკოვკები" და გადამლაშებები ან გადატკბილობები, მაგრამ არა უშავს (და ახლა მეც მისჯილი ხომ არ მქონდა, ზოგ ნაწილებს გადავურბინე).
თუმცა სულ მაკვირვებს _ რა მარაზმია წერო მაინცდამაინც მარტო იმ წრეზე სადაც შენ ტრიალებ _ ანუ მწერლების, გამომცემლების. მკითხველისთვის ეს რატომ უნდა იყოს საინტერესო? ის ხომ სხვა წრეშია.
გივისნაირი ყველაფერზე წამსვლელი პადლეცი ტიპი იყო უარყოფით პერსონაჟად. მარა გივისთან შედარებით 'ხიშნიკი" იყო. გივი სხვისთვის მგონი არ წაურთმევია პროექტი ან საქმე, თავისას არავის აკარებდა უბრალოდ. ან იქნებ არ ვიცი? ან ვერ მოასწრო?