ხა–ხა! მგონი ბოლოს და ბოლოს მივხვდი, რა საჭიროა მხატვრული ლიტერატურა _ ცხოვრების ინსტრუქცია არ არსებობს, სამაგიეროდ არსებობს სხვისი გამოცდილების გაზიარების საშუალება. ტიპა: აი ეს ხელსაწყო გამოიყენა მარომ და ასე გამოუვიდა, მერე კეკელამ _ ისე გამოუვიდა. ნუ, მთლად ინსტრუქცია ვერაა, მარა რაღაც ინფორმაცია მაინცაა. მართალია, კაცმა არ იცის სწორი წერია თუ არა, მართლა ესე მოხდა თუ არა, მერე კიდევ დამწერმა სწორად გაიგო თუ არა და ა.შ. მოკლედ, თავისუფლად შეიძლება სრული ზღაპარი იყოს.
კიდევ კითხვა: როგორ უნდა დაიცვა თავი ამ ლიტერატურით თავს მოხვეული ხედვის/ფაქტების ინტერპრეტაციის და რეაგირებისს/ქცევის კლიშეებისგან?